RSS

Category Archives: ગુજરાતી કવિતા..રેખા પટેલ

ભડકી એક ચિનગારી અને વન આખું સળગી ઉઠ્યું,
ગહુક્યો મોરલો મઘરાતે ને મન સુનું ખળભળી ઉઠ્યું .
જાણી કેમ શકાય, હસતાં ચહેરા પાછળની એ વ્યથા.
બે મીઠા વેણ સાંભળતાં, આંખોનું આભ છલકી ઉઠ્યું.
ચડતા સમયની સાથે ખુદ પડછાયો પણ વધઘટ કરે
પકડ જરાક ઢીલી થતાં, હથેળીમાંનું રણ દદડી ઉઠ્યું.
સુરજનું એક કીરણ પડે, ટીપું જળ હીરો થઈ તગતગે
ઘેરાયા જ્યાં પલભર વાદળ,છલ ચમકનું તતડી ઉઠયું
ઝંખાનાઓ તો બહુ મહોરે છે રોજ ખીલી વીખરાઈને,
સબંધોમાં,પરપોટાની પોકળતા જોઈ મન ઉબકી ઉઠ્યું.
રેખા પટેલ(વિનોદિની)

 

21105840_1671776159523808_3909050541365089657_nમારું નથી તે બીજા કોઈને, હું કેમ આપું?
શબ્દોમાં લખી લાગણીઓને કેમ માપું.
સહુ સાથે હસી મજાક, મીઠાં વેણ કહું
બાકી મનમંદિરમાં હું,એકજ મૂર્તિ સ્થાપું
સાંભળું ચારે કોરનું ,ને હોઠે ચુપ્પી સાધુ
એકાંતે વાગોળી સઘળું,સારું સંઘરી રાખું
જો કરે કોઈ મારી બુરાઈ, મન મોટું રાખું
તારા ઉપરનો હળવો ધા હું કેમ સાખું?
સોંપ્યું છે તનમન તેનું સર્વ સુખ સાચું
એ સ્નેહાળ છાયા તણે સર્વ સુખ સાધુ.
રેખા પટેલ વિનોદિની)

 

20663696_1647371565297601_2288765092272274336_nકદીક શબ્દોનો પણ શ્યાહીને બહુ ભાર લાગે
અતીતને પાછળ છોડી જતા બહુ વાર લાગે.

સુખ હોય કે દુઃખ મોર પીંછા ત્યજી દે જાતે
મોરને પણ કાયમી સુંદરતાનો બહુ માર લાગે.

સૂનું હોય મનનું આંગણ,જ્યારે ભરવસંતમાં,
એકાદી કોયલ ટહુકે,અને હૈયે બહુ ધાર લાગે.

આખો દિવસ તપતી ઘરની ઉભી જે દીવાલો,
અંધારે પડછાયાને પણ તેનો બહુ ખાર લાગે.

જીવે છે મીન કોક ,આ બે કોરીકટ આંખોમાં
એને પણ આશાવાદી જીવનમાં બહુ સાર લાગે

જીવનમાં ચડતી પડતી,જતી આવતી રહેવાની
કોઈ વહાલું જઈ,પાછું વળે તો બહુ પ્યાર લાગે

રેખા પટેલ( વિનોદિની)

 

દર્પણમાં મને મારોજ ચહેરો દેખાય એ કેમ ચાલે?
મારે તો હું મને શોધું અને તું જડી આવે એમ ચાલે
કદીક લાગણીઓ પડછાયા જેવી ચુપકીદી સાધે,
બાકી આપણી વચમાં એ સુગંધી ગોટાની જેમ ચાલે.
બાંઘ્યા તળાવમાં ભમરી કે ભરતી કંઈ જડતી નથી
ભરતી અને ઓટ,જેમ હૃદય દરિયો બને તેમ ચાલે
સબંધો આ સતરંજ ઉપર નખાતી કોડીઓ જેવા છે.
દરેક વખતે અલગ આવે, તોય રમત હેમખેમ ચાલે
અંતરની યાદો બધી મીટર માપમાં ક્યા મપાય છે?
એકલતા આવે ત્યારે બધી ચડે ઘોડે જેમતેમ આવે
રેખા પટેલ (વિનોદિની)

 

વરસાદ
લ્યો આજ મારી આંખોમાં આવી લીલુછમ ચોમાસું બેઠું
આકૂળ વ્યાકુળ હૈયાઓની ભીતર જઈ ચોમાસું બેઠું
ઊંચીનીચી ઘરતી ઉપર મખમલ જેવું ફૂટી નીકળ્યું
સરવર કરતી લાગણીઓનું ઉપવન ચારે કોર મહેક્યું
હૈયે વાગ્યા વાજીંતર, મહી ટહુકા જેવું કશુક મીઠું.
લ્યો આજ મારી આંખોમાં આવી લીલુછમ ચોમાસું બેઠું
જોઈ મનની દશા મનોહર, આભે કારણ માથે લીધું
રહેવાયું, સહેવાયું નહી એણે છેવટ મનભર વરસી લીધું
આ શરમાતી લજાતી ઘરાએ જરાક એવું આડું દીઠું
લ્યો આજ મારી આંખોમાં આવી લીલુછમ ચોમાસું બેઠું.
અલપ ઝલપ જોયેલો ચહેરો સ્મરણોમાં નીકળી આવ્યો
આંખોની થઇ આરસી લથપથ મુજને ભીંજવી આવ્યો.
છોડી સઘળી લાજ શરમ મુઈ આંખોએ આ ઢોલ પીટ્યું
લ્યો આજ મારી આંખોમાં આવી લીલુછમ ચોમાસું બેઠું
રેખા પટેલ (વિનોદીની) ડેલાવર (યુએસએ)

 

આજ ફરી મને જોવા હું ચાહું,મારા અસ્સલ લિબાસમાં
હવાને હંફાવતા વાળ, સાથે સપના આંખોની તાસમાં
ધરતીને ચૂમતા કદમ, કદી એ કુદતા હરણાંની હોડમાં
બે હાથ લંબાવતા તો ભરાઈ જાતું આખું આભ પાસમાં.
ઘડીક ચહેરે અમી છલકતી,વળી ગુસ્સો તપતો સુરજ
મન મહેકતું શોધું હું આજે પેલા બચપણની સુવાસમાં.
હીરા માણેકની ના ભૂખ હતી,ત્યાં પાચીકાની હોડ હતી
ઉલ્લાસ ભરી હર પળ હતી, નહોતી તરસ કોઈ આસમાં.
કોઈ તાલી સામે તાલી ભરે, હસી મજાક વાત વાતમાં
રિસાઈ જવાનું પલભરનું, હૈયે વસતું ત્યાં કોઈ ખાસમાં
શરમ, કરમ ને રીત રીવાજો આજ ચારેબાજુ ભીંસ ભરે,
ઘડીક ખોલો સમયનો દરવાજો,આજ ભીંસાય શ્વાસમાં.
રેખા પટેલ(વિનોદિની)

 

ભૂલવું જો સહેલું હોય તો જીવન કેટલું સહેલું હોય?
છૂટી ગયો જે સાથ એની પાછળ ના હૈયું ઘેલું હોય.
કોણ આવીને ક્યારે ગયું, એ સરવાળા નકામાં હોય,
કેમ કોઈ વસી ગયું એનું કારણ જાણવું પહેલું હોય.
સઘળું ઈચ્છાઓ કરવાથી એમ કંઈ મળવાનું નથી,
જો ગમતું મળી આવે જીવન ખુશીઓથી લીલું હોય.
ભૂલી જવું ભૂતકાળને, આજ ડહાપણ સાચવી લેશે,
તકદીરમાં લખાયું હોત, ચોક્કસ આવ્યું વહેલું હોય.
છીનવી લેવો નહિ, કોઈનો આનંદ કદી ચોરીછૂપી
ઉછીની ખુશીઓથી ઉજળા કપડે જીવતર મેલું હોય.
રેખા પટેલ (વિનોદિની)

 

સ્ત્રી હોવાની સજા,મજા….

એક સ્ત્રી ખાસ્સી રૂપાળી,

સાજ શણગાર જાણે તેનો હક,

કાનમાં ઝુમ્મર,હાથમાં કડલાં,

ભાલે શોભે કુમકુમ ચાંદ.

આંખોમાં આંજે કાજળ ઘેરું.

હોઠો પર લાલી ગુલાબ’સી,

રુમઝુમ મ્હાલે ચારેકોર..છે સ્ત્રી હોવાની મજા.

ત્યાં કોઈ બોલ્યું છે નખરાળી,

કોઈ સીટી મારી વાત કરે.

કહે આંખ મીચકારી ભાઈ વાહ!

વળી હાથ હલાવી ચાળો કરે.

મુંઝાઈ ગઈ એ ચંચલ હીરની,

આ જોઈ સઘળો શોરબકોર.

લહેરાતો પાલવ માથે ખેંચ્યો

લાંબી તાણી ચહેરે લાજ.

ઝંખવાઈ ગયું એનું સઘળું રૂપ,

જાણે ભર વસંતે દાઝ્યું ફૂલ…છે સ્ત્રી હોવાની સજા.

રેખા પટેલ(વિનોદિની)

 

 

આજ તમારી આંખોમાં પળભર ડૂબી જઉં
ઉતારો કાળા ચશ્માં હું મનભર ઝૂમી લઉં

હવાના કાળા વાદળા વચમાં ,ઘેરો નાખે છે
હટાઓ ધેરાતું ધુમ્મ્સ,જરા તમને ચૂમી લઉ

ઉપવન છે,તો ફૂલો ચોમેર ખીલતા રહેવાનાં
હું છોડી અત્તર ફૂલો,મહેકતા શ્વાસ સૂંઘી લઉં

ભલે લહેરાતો દરિયો આકર્ષણનો આસપાસ
માનવ મહેરામણ મેળામાં તમને શોધી લઉં

જીતવાની આદત છે, હાર જરા મંજુર નથી.
બધી પડતી મૂકી હુંસા તુંસી પ્રેમે મનાવી લઉં

રેખા પટેલ( વિનોદિની)IMG_6309

 

એ પહેલા તો મને કોઈ ફૂલની ઉપમા આપે છે
પછી દિલને ઉપવન બનતું એ રોકવા આવે છે

ભમરાઓનો અહીં ઝાઝો, એમને ડર સતાવે છે
ફૂલોના રસ ચાખવાં બહાને ડંખ મારવા આવે છે

સુગંધ મહેકતી હશે તો લોક સહુ ખેંચાઈ આવશે.
લ્યો હવે એ હવાને બંધ મુઠ્ઠીમાં બાંધવા તાણે છે

કોણ સમજાવે એમને કે ફૂલોય ઘણા કાબેલ છે
પાંદડીઓની આડમાં પણ કાંટા રાખતા જાણે છે

થોડી સતાવે બીક ખરી,કે સુરજ કરમાવી જશે
ખીલ્યાં જે ચમનમાં ત્યાંજ સુખ ખરતા માણે છે.

રેખા પટેલ ( વિનોદિની)IMG_6246.JPG