RSS

Monthly Archives: July 2018

રોહિણી નક્ષત્ર

29571216_1907017622666326_5061124096262332003_nરોહિણી નક્ષત્ર – રેખા પટેલ(વિનોદિની) ડેલાવર (યુએસએ)

શબ્દ અલિપ્તતા જેમ બોલવામાં સરળ નથી તેમ તેને અનુસરવું પણ સરળ નથી. કહેવા માત્રથી કોઈ વસ્તુ કે વ્યક્તિથી આપણે સંપુર્ણપણે અલિપ્ત નથી થઇ શકાતું નથી” રોહિણી માથે હાથ મૂકી વિચારી રહી.

છતાં પણ તેની શરૂઆત દરેકે ક્યાંયથી તો કરવીજ જોઈએ. કારણ અતિશય આસક્તિ માત્ર અને માત્ર દુઃખ આપે છે. આટલું વિચારવા છતાં પણ હું ક્યાં મિતના વિચારો થી દુર જઈ શકી છું. વ્યક્તિથી દુર જઈ શકાય પણ તેને વિચારોથી સાવ અલિપ્ત કરવું અઘરું છે…..
“ઓહ નાં ઈચ્છવા છતાં કેટલા બધા વિચારો છુકછુક ટ્રેનની માફક ધીમી ગતિએ આવતાં જ રહે છે.” આ બધાથી ભાગવા માટે માથું હલાવી રોહિણી ઉભી થઈ ગઈ.
ત્યાંજ ફોનની ઘંટડી રણકી ઉઠી.

હલ્લો રોહિણી હું કર્મ બોલું છું? કેમ છે તું?” સામે અવાજ ગુંજી ઉઠ્યો.

” ઓહ કર્મ? કેમ છે તું? ક્યાંથી બોલે છે?

“તારાજ શહેરમાં છું. બે દિવસ થયા લંડનથી સુરત આવ્યાને, બસ તને મળવાની ઈચ્છા થઈ જો તું આજે ફ્રી હોય તો”. કર્મ બોલતો રહ્યો.

” અરે હા જરૂર આવ. હું તો ઘરે જ છું, બસ મારા હસબંડ ઘરે નથી તો તું તેમને નહિ મળી શકે.” કહેતા રોહિણીએ નવા ઘરનું એડ્રેસ આપી કર્મને ડીનર માટે આમંત્રણ આપ્યું.

સાંજે સમય પ્રમાણે કર્મ આવી પહોચ્યો.
” વાઉ કર્મ યુ આર લુકિંગ વેરી હેન્ડસમ” રોહિણી તેને હળવું આલિંગન આપતા બોલી. ચાર વર્ષ લંડનમાં રહીને આવેલો તે હવે વધારે ડેસિંગ લાગતો હતો.

કર્મ,રોહિણી અને મિત સ્કુલ સમયના મિત્રો હતા. કોલેજ પૂરી થતા કર્મને વિઝા મળતાં તે લંડન મામાને ઘરે ફરવા ઉપડી ગયો અને ત્યાંની સિટીઝન છોકરી મળી જતા લગ્ન કરીને ત્યાંજ સેટલ થઇ ગયો.
ફોનમાં કર્મની લંડનની વાતો અને લાઈફ સ્ટાઈલથી પ્રભાવિત થયેલા મીતને પણ ત્યાં જવાની ઈચ્છા જોર મારતી. પરંતુ રોહિણી સાથેના પ્રેમ સબંધોને કારણે તેના પગ પાછા પડતા હતા. સ્કુલ સમયની દોસ્તી કોલેજમાં આવતા સુધીમાં પ્રેમમાં પલટાઈ ગઈ હતી.

જીંદગીમાં આગળ વધવા માટે ક્યારેક ઈચ્છા વિરુદ્ધ પણ કરવું પડે છે વિચારતા કર્મે મોકલાવેલા સ્પોન્સરને આધારે મિત લંડન જવા તૈયાર થઇ ગયો. જવાની આગલી રાત્રે રોહિણીને મળ્યો.

” રોહિણી મને સમજવાની કોશિશ કર, હું માત્ર તનેજ પ્રેમ કરું છું, આપણા પ્રેમને કારણેજ હું પરદેશ જઈ રહ્યો છું. જો બે ત્રણ વર્ષ મને ત્યાં કામ કરી લેવા દે, પાછો આવીશ પછી હું અને તું આખી જીંદગી સાથેજ રહીશું.”

આંખોમાં અવિરત આંસુની ધારા સાથે રોહિણીએ મીતને વિદાઈ આપી. હિથ્રો એરપોર્ટ ઉપર લેવા આવેલા કર્મની સાથે મહિનો રોકાયા પછી મિત વેમ્બલીમાં બીજા ત્રણ ગુજરાતી અને એક બાંગ્લાદેશી યુવાન સાથે રહેવા ચાલ્યો ગયો. કારણ અહીંથી નવી મળેલી જોબ નજીક પડતી હતી. ઓછા સમયમાં વધુ પાઉન્ડ કમાઈ લેવા તે ઓવરટાઈમ કરવા લાગ્યો.

આ બધી નવી ગોઠવણીઓ દરમિયાન રોહિણી સાથેનો તેનો સંપર્ક ઘટતો ચાલ્યો. આ બધાથી અજાણ રોહિણીને લાગતું મિત તેને ભૂલી રહ્યો છે. આવી અણસમજ તેમની વચ્ચે ખાઈનું કામ કરવા લાગી.

” મિત પરદેશની હવામાં તું બદલાઈ ગયો છે. તારા વચનો બધા અત્યારથી જુઠા સાબિત થઇ રહ્યા છે, અને મારા માતા પિતા મારી ઉપર લગ્ન માટે ખુબ દબાણ કરે છે. હવે તુજ કહે હું શું જવાબ આપું?”

” જો રોહિણી તું મને સમજવાનો ટ્રાય કર. અહી જેટલું દુરથી લાગે છે તેટલું સોહામણું નથી. અત્યારે હું ૧૪ કલાક કામ કરું છું જેથી જલ્દી ત્યાં આવી શકું. ઉપરથી બે મહિનામાં હું ઈલીગલ થઇ જઈશ પછી અહી અઘરું થઇ પડશે. તું મને આમ હેરાન ના કરીશ. બસ વિશ્વાસ રાખી મારી રાહ જોજે.” કહી કંટાળેલા મીતે ફોન પટકી દીધો.

આ તરફ રોહિણી લગ્ન માટે નાં ના કરીને થાકી ગઈ હતી. હવે તેના માતાપિતા તેનું કશુંજ સાંભળવા તૈયાર નહોતા. રોહિણીએ થાકીને મીતને પાછા આવી જવા સમજાવ્યો.

” ભલે રોહિણી હું દસ દિવસ પછી પાછો આવું છું. ખાસ બચત નથી થઈ પરંતુ તારી ખુશી માટે હું આવીશ”

રોહિણી ખુશ હતી કે હવે બધું બરાબર થઈ જશે. આમ કરતા દસ દિવસ વીતી ગયા. આ દરમિયાન નાં તો મિત ફોન ઉઠાવતો અને નાં તેના આવવાના કોઈ સમાચાર આવ્યા. થાકીને રોહિણી તેના ઘરે આંટો લગાવી આવી તો જાણવા મળ્યું.

” બેટા તને નથી જાણ તેની ત્યાં રહેવાની મુદત પૂરી થઇ જતી હતી આથી ત્યાંની કોઈ સીટીઝન છોકરી સાથે કોર્ટમાં લગ્ન કરી લીધા છે.”

રોહિણી સાંભળતાં તેની માટે જાણે ધરતી ફાટી ગઈ હતી. આસમાન તૂટી પડ્યું હતું. પહેલા પ્રેમની આવી અવગતિએ તેને સંપૂર્ણપણે તોડી નાખી હતી. થોડા દિવસો એ સુનમુન બની ગઈ, સમય જતા આઘાતની કળ વળતાં તેણે નક્કી કરી લીધું કે બસ હવે ભૂતકાળને ભૂલી જવો છે. તેનો ઓછાયો પણ આવનાર ભવિષ્ય ઉપર પાડવા દેવો નથી. માતાપિતાની પસંદગી ઉપર હા ની મહોર લગાવી રોહિણી સરયુ સાથે પરણી ગઈ.

સરયુ સ્વભાવે સરળ અને પ્રેમાળ હતો. રોહિણી તેના પ્રેમની છાયામાં મીતને ભૂલવા લાગી હતી. તેમાય તેના દ્વારા થયેલા દગાને કારણે તે હવે તેના વિચારોથી પણ દુર ભાગતી હતી. છતાં ક્યારેક તો જૂની વાતો જુના મિત્રોની હાજરી તેને કોચલામાંથી બહાર ખેચી લાવતી.

આ વખતે પણ આમજ બન્યું હતું. કર્મની સાથે તેજ આપોઆપ ખેંચાઈ આવ્યો હતો. કર્મની સાથે વાતો કરતી હસતી હતી. વાતોમાં તે જતાવતી રહેતી કે પોતે સરયુ સાથે ખુબ સુખી છે. છતાં તેના કાન તો તેજ વિષે સાંભળવા ઉત્સુક હતા. કર્મ એ બાબતે એક પણ હરફ ઉચ્ચારતો નહોતો. છેવટે સામેથી તેજ વિષે પૂછપરછ આદરી.

” તારો મિત્ર તેજ તેની યુરોપિયન વાઈફના શું સમાચાર છે?”

” બસ બંને ખુશ છે તેમની લાઈફમાં. મારે ખાસ કોન્ટેક્ટ નથી તો વધારે કઈ માહિતી નથી.” કર્મ આટલું બોલી ચુપ થઈ ગયો.
” બાથરૂમ ક્યા છે હું જરા ફ્રેશ થઈને આવું. ભૂખ પણ લાગી છે જો તે કઈ બનાવ્યું હોય તો જમી લઈશું” વાતાવરણને હળવું કરતા બોલ્યો.

જમીને બંને મિત્રોએ પેટભરીને વાતો કરી છેવટે છુટા પડ્યા. જતા પહેલા કર્મ ફરી સરયુંને મળવા જરૂર આવશે કહી વિદાય થયો.

” એક શબ્દ ” બંને ખુશ છે તેમની લાઈફમાં” આંચકો આપી ગયો. આ અણગમતો અનુભવ અલિપ્તતા વધારી ગયો. થોડાક દર્દ પછી તેને લાગ્યું હવે કાયમને માટે માનસિક શાંતિ મળી ગઈ.

રસ્તામાંથી કર્મે તેજને ફોન કર્યો.
” તેજ હું રોહિણીને મળીને આવ્યો. ખુબ ખુશ છે તેની ફેમીલી લાઈફમાં. તારી પ્રાર્થના ફળી ગઈ યાર. તું કેમ છે? નર્સ તારી બરાબર દેખરેખ કરે છે ને!”.

” હા યાર તું ચિંતા ના કરીશ હું આ ચાર વર્ષમાં મારું ઘ્યાન રાખતા શીખી ગયો છું. અને પુનામાં ત્રિવેણી આશ્રમનું વાતાવરણ મને ખુબ ફાવી ગયું છે. અહી યોગ ઘ્યાન બધુજ શીખવે છે અને હું હવે કવિતાઓનું પુસ્તક “રોહિણી” બહાર પાડી રહ્યો છું. અને રાઈટરમાં મારું ઉપનામ નક્ષત્ર હશે. કર્મ લંડન જતા પહેલા મને મળવા તો આવીશ ને?” તેજના અવાજમાં આજીજી હતી.

” હા યાર ચોક્કસ મળવા આવીશ. પણ મન એક વાર રોહિણીને સાચું કહેવાની છૂટ આપીશ?”

” નાં દોસ્ત એવી ભૂલ ક્યારેય ના કરીશ , હું તેને દુઃખી નહિ જોઈ શકું. તે જો જાણશે કે એરપોર્ટ જતી વેળાએ કારને થયેલા એકસીડન્ટમાં મારા બંને પગ ગુમાવી દીધા હતા. તો તેની જાતને તે ક્યારેય માફ નહિ કરી શકે. બસ તું આવું ત્યારે તેનો તેના પતિ સાથેનો ફોટો મારી માટે જરૂર લઇ આવજે. હું રાહ જોઇશ.” કહી તેજે ફોન મૂકી દીધો.

આશ્રમના રૂમમાં બંને પગ ગુમાવી બેઠેલો મીત પણ માનસિક શાંતિ અનુભવી રહ્યો હતો. “કમસે કમ રોહિણી હવે તેની યાદમાં દુઃખી તો નહિ થાય ને! “

Advertisements
 

ખીચોખીચ ભરાયેલાં
ગમતા અણગમતા,
જાણ્યા અજાણ્યા લોકોને સાથ
એ ,
રોજ અહી થી તહી 
ફંગોળાતી રહે છે.
જુદાજુદા સ્ટેશને
અંદર કેટલાય સારા-ખોટા સંવેદનો
ચડતાં ઉતારતા રહે છે.
આ બધાથી અલિપ્ત રહી
ખખડઘજ ના થાય ત્યાં સુધી,
હાંફતી વરાળો ઓકતી
એ,
મહાનગરને ચીરતી, ચીરાતી
એકથી બીજી તરફ
ધડિયારનાં કાંટે સતત દોડતી રહે છે.
એક ટ્રેન,
અને ટ્રેન જેવી જિંદગી.

રેખા પટેલઃ વિનોદિની)29213820_1890108261023929_6802346624761724928_n

 

હું કવિતા ….શબ્દે શબ્દને જોડું છું,
અર્થો સમજીને સજાવું છું.
પળ બે પળ એમાં જીવી
આખું જીવન મહી બતાવું છું.

ક્યારેક વહેતી નદી બની
પથરા પણ મહીં તણાવું છું.
સૂકા અફાટ દરિયા મહીં
સ્નેહની નાવ ચલાવું છું.
ફૂલોના રંગો ચોરીને
પાંખો પતંગિયાની સજાવું છું.

હું કવિતા…ભલે આંખો મહીં મોતી ભરું,
હોઠો પર હસીં વિખેરું છું.
કદીક ભીતરે મૌન ભરું,
પણ શબ્દોને અહી ઉછાળું છું.
વસંતનું હું બહાનું ધરીને
કોયલની કુહૂ વહાવું છું.
હું સૂરજને ભાલે ચોડું
હું કવિતા…તારલિયાથી માંગ સજાવું છું.

રેખા પટેલ (વિનોદિની)

 

ચહેરે પે ચહેરા

29497297_1899983036703118_5053049195350945152_nચહેરે પે ચહેરા – રેખા પટેલ(વિનોદિની)

આજકાલ ચારે બાજુ જ્યાં સ્વાર્થના જાળા બાઝેલાં જોવા મળે છે ત્યાં સાચા સબંધને પારખવો બહું મુશ્કેલ થઇ પડે છે. જરૂરીયાત વખતે પગે પડતા કે માથે બેસાડતાં લોકો કામ પૂરી થઇ જતા ક્યારે ફેંકી દે સમજાતું નથી.

ધીર અને વિરાજની દોસ્તી કઈ આજકાલની નહોતી. છેલ્લા ત્રીસ વર્ષોથી તેમની સ્વાર્થ વિનાની દોસ્તી જગ જાહેર હતી. જ્યાં પણ જવાનું બનતું બંને સાથેજ જોવા મળતાં લોકોને તેમના સાથની ઈર્ષા થતી. બંને મિત્રો સુખ દુઃખમાં સાથે રહેતા, એકબીજા માટે જીવ પાથરતા. બંને માનતા બહુ નશીબદારને આવી દોસ્તી મળે છે. અત્યાર સુધીના સફરમાં ઘણા ચઢાણ ઉતાર આવ્યા હતા, તેમની દોસ્તી કેટલીય વાર કસોટીએ ચડીને પરિપક્વ થઇ ચુકી હતી.

ધીર અને વિરાજના સ્વભાવમાં બહુ ફર્ક હતો. ધીર બહુ ગણતરી વાળો હતો. બહારથી બહુ ભોળો અને સત્યવાદી લાગતો યુવાન હતો પરંતુ એ સમય અને સંજોગો પ્રમાણે ઝડપથી બદલાઈ જતો. જ્યારે વિરાજ ઓછાબોલો અને ચોખ્ખા દિલનો હતો, મનની વાત બહુ ઝડપથી બહાર લાવી શકતો નહોતો. પરિણામે સમાજમાં ધીર મળતાવડો અને સ્માર્ટ લાગતો. વિરાજનો ગુણ ગણોકે અવગુણ એ જુઠાણા સામે પોતાનો આક્રોશ તુરંત દર્શાવી દેતો. જ્યારે પણ જરૂર પડી બધુજ છોડી વિરાજ ધીર માટે બીજા મિત્રો સાથે લડી ચુક્યો હતો.

આજના આધુનિક યુગમાં દરેક સબંધોના સમીકરણો જરૂરીયાત પ્રમાણે બદલાઈ જતા હોય છે. બરાબર આવાજ કોઈ સંજોગોમાં ધીરની ઓળખાણ પરાગ સાથ થઇ, થોડા સમયની મિત્રતામાં ઘીરે નોંધ્યું કે પરાગ પાસે બિઝનેશ કરવાની આવડત છે જે પોતાને ભવિષ્યમાં ઉપયોગી થઇ પડે તેમ છે. આથી વારે તહેવારે પરાગને તેના ફેમીલી સાથે ઘરે આમંત્રિત કરી કરી બહુ ઝડપથી તેને દોસ્તીની પકડમાં બાધી દીધો. બીજી તરફ પરાગ પણ ધીરની વાક્પટુતા થી અંજાઈ ગયો હતો.આ બધામાં તેમને વિરાજને જાણી જોઇને દુર રાખ્યો.

ધીર અને પરાગ સાથે દોસ્તી બંધાઈ ગઈ. આ દોસ્તી એકબીજા સાથેની જરૂરીયાત પ્રમાણે સ્વાર્થની હતી, આ વાતની તેમને ખબર હતી છતાંય ભાઈ ભાઈ થઈને સમાજમાં ફરતાં રહેતા. બંનેને ભેગા મળીને કોઈ ધંધો કરવો હતો. આમતો કોઈ બીજા સાથે મિત્રતા કરાવી કે કોઈ બિઝનેશ કરવો એ જરાય ખોટું નહોતું છતાં તે માટે જુના સબંધોને દાવ ઉપર લગાવવાની મુર્ખામી ધીર કરી ચુક્યો હતો. તેણે વિરાજને વિશ્વાસમાં લેવાને બદલે તેને અંધારામાં રાખી પરાગ સાથેની દોસ્તીને આગળ વધારી હતી. આ વાત ઉડતી ઉડતી વિરાજ સુધી આવી ગઈ હતી કે તેમની દોસ્તીની વચમાં બીજું કોઈ આવી ગયું છે. શરૂઆતમાં વિરાજને સાચું નહોતું લાગતું. પરંતુ ધીર હવે બહુ બીઝી રહેવાય છે. કામ ઘણા વધી ગયા છે. કહી વિરાજને મળવાનું ટાળતો જતો. આ બધુ જોતા વિરાજને સાચી હકીકતનો અંદાજો આવી ગયો હતો. જે ધીરને મદદ કરવા વિરાજે કદી પાછી પાણી નહોતી કરી તે હવે તેનાથી ખુશીઓને સંતાડવા લાગ્યો હતો. આ વાત દોસ્તીની વચમાં ખીલા રૂપે જડાઈ ગઈ હતી.

આવામાં ધીર અને પરાગે નવી નવી દોસ્તીને વધુ ગાઢ બનાવવા ફેમીલી સાથે કોઈ હિલસ્ટેશન ઉપર જવાનું નક્કી કર્યું. ટિકિટ આવી ગઈ હતી, બુકિંગ બધુજ થઇ ગયું. પરંતુ હવે પ્રશ્ન એ આવતો હતો કે આ વિરાજને શું કહેવું? આજ સુધી વિરાજ અને ધીર હંમેશા સાથે બહારગામ જતા રહ્યા હતા તો હવે આ બદલાવને કેમ કરીને અમલમાં મુકવો! આજ સુધી જે બંધન બહુ મીઠું લાગતું હતું તે આજે ભારેખમ લાગવા માંડ્યું તું હતું. ધીરના મગજના ચક્રોગતિમાન થઇ ગયા.

દોસ્તીમાં દરિયાનાં પેટાળ જેવું મન અને સમજ જોઈએ, પરસ્પર નિષ્ઠા અને વફાદારી જોઈએ. દોસ્ત એવો હોવો જોઈએ જેની સાથે દિલ ખોલીને વાત કરી શકાય. વક્ત બેવક્ત તેના બારણે ટકોરા મારી શકાય. મનમાં ઉભરતા બધા સવાલોની પોટલીને વિના સંકોચ ખુલ્લી કરી શકાય. સ્વાર્થને કારણે ધીરની સમજમાં ખોટ આવી ગઈ હતી.

વિરાજ ધીરને પોતાનાથી દુર થતો જોઈ આમ પણ થોડો ઉશ્કેરાયેલો રહેતો હતો. તેવામાં બંને મિત્રો વચ્ચે કોઈ નાનીશી વાત ઉપર બોલાચાલી થઇ. ધીરને બસ કોઈ આવાજ સમયની રાહ જોતો હતો. નાની સરખી વાતને તેણે મોટું સ્વરૂપ આપી દીધું. વિરાજ ઉપર ખોટા આરોપ લગાવી વાતનું વતેસર કરી નાખ્યું. અને છેલ્લે જાણે કોઈ સબંધ બાકી ના રહ્યો હોય તેમ પગ પછાડી ચાલ્યો ગયો. ત્રીસ વરસોના સબંધને ત્રીસ મીનીટમાં પૂરો કરી નાખવાની ભૂલ ધીરે કરી નાખી. અંદરખાને વિચારી લીધું હતું કે વિરાજ તો ભોળો છે સમય આવ્યે હું તેને ફરી થોડું માન અને પ્રેમ બતાવી ફરી આસાનીથી મારો કરી શકીશ.

વિરાજ સમજી ના શક્યો કે કોઈ ખાસ વાત નહોતી, અને પોતાનો કોઈ વાંકગુનો નહોતો છતાં પણ આટલું બધું કેમ બની ગયું. વરસોનો સબંધ આમ અચાનક તોડી ધીર કેમ કરી તોડી ગયો? બે દિવસ વિરાજ દુઃખી રહ્યો. તેવામાં તેને જાણવા મળ્યું કે ધીર તેના નવા બનેલા મિત્ર પરાગ સાથે વેકેશન ઉપર નીકળી ગયો છે. હવે તેની સમજમાં આખી વાત આવી ગઈ હતી કે આમ કેમ બન્યું. પરાગ સાથેની નવી દોસ્તી વધારવામાં તે વચમાં નડતો હતો. તેને દુર કરવા માટે તેનાજ મિત્રે તેની સાથે દુશ્મન કરતાં પણ ખરાબ વહેવાર કર્યો હતો. તેનું પ્રેમ ભર્યું હૈયું તૂટી ગયું હતું. તેણે મનોમન સ્વાર્થની સગાઈઓ થી દુર રહી ફરી પોતાની જાતને કદી પણ ના દુઃખી કરવાનું નક્કી કરી લીધું હતું.

જો સ્વાર્થ અને લુચ્ચાઈ ના હોય તો દોસ્તો સાથે બિન્દાસ થઇ ઝગડો કરી શકાય છે કે ગુસ્સામાં આવીને બે ચાર અપશબ્દો પણ કહી શકાય છે. જેમ કારણ વિના લડાઈ ઝગડો પણ કરી શકાય તેમ અહી વિના માફી પણ માગવામાં કોઈ નાનમ નથી હોતી. અને આમ બને તોજ આ દોસ્તીને સાચી ગણી શકાય.

“રિસાઈ ગયેલા દોસ્તને મનાવી લેવા જેવું બીજું સુખ પણ નથી” એવું માનનાર દોસ્તીની દુનિયામાં કાયમ અમીર રહેવાનો. પરંતુ અહી છુપાએલો સ્વાર્થ અને કપટ જો બીજા મિત્રના ઘ્યાનમાં આવી જાય તો વચમાં પડેલી તિરાડ સંધાવાની નથી આ વાતથી અજાણ્યો ધીર અને પરાગ સાથે વેકેશની મઝા માણતાં હતા એકબીજાની ખોટી ખુશામત કરતા ખુશ હતા એક અમુલ્ય સબંધના ભોગે…ડેલાવર (યુએસએ)

 

કુંપણ પૂછે છે ડાળને, ને તુલીપ પૂછે બાગને
ફૂટું કે નાં ફૂટું, હું ખીલુ કે નહિ, રે તું બોલને….

પાનખરને માન દેવા આપણે બહુ કરમાઈ ગયા.
કોકડું થઇને છ છ મહિના રે સાવ ગંઠાઈ ગયા
તારીખમાં જો આપણા અવતરણના સમય ગયા.
ઢબુરાઈ ગયેલા ખળભળે છે શ્વાસ,
પૂછેક્યાં સુધી રોકીએ જાતને….?

સળવળતી ડાળો ખાલીખમ, નમીને પૂછે ઝાડને.
ઝૂલું કે નાં ઝૂલું, હું ચહેકું કે નહિ, રે તું બોલને….

હાડ થીજાવી દેતા આ ઠંડીનાં ડામ ના ઓછા થયા.
દુર દેશાવરથી વળતાં નાં પંખી હજુ ચહેકતા થયા
આપવા ગરમાટો સહુને આ દિવસો લાંબાતા થયા.
સુરજની વરસતી ઠંડી આગ
પૂછે જરા ઓગળતા બરફને ….

ગળી જાઉં કે ગળી જાઉં, ગરમાવો આપુ કે નહિ,
રે તું બોલને…. ઓરે તું બોલને.

 

એકલતામાં

ક્યારેક એકલતામાં થાય કે તમને સંભાળું,
તો કદીક સામસામે બેસી તમને સંભળાવું.

ને છુટા પડ્યાની એ વેળા યાદ આવી જાય,
મનને ફરી પાછી પીડા આપી શું કેમ રડાવું.

ઢંકાઈ ગયા જે અંગારા રાખના ઢગલાં નીચે,
ફૂંકી યાદોની ફૂંકણી ઠરેલી રાખ નાં ઉડાવું.

બહુ લાગે જો કહેવા જેવું અંતરના ઊંડાણેથી
શબ્દોને તાળા દઈ સઘળું આંખોથી જણાવું.

નાં બતાવું લાગણી, તો કહેતા નહિ પથ્થર છું,
જગથી છુપાવી પડે જે વાત, શું કામ જતાવું.

રેખા પટેલ (વિનોદિની)