RSS

એક મૌન કવિતા…

10 Oct

એક મૌન કવિતા…
તું અને હું જોને છેક વનમાં પ્રવેશી ગયા ,
તેનો પુરાવો સંતાડી રાખેલી સફેદ લટો આપી જાય છે.

આપણા સબંધને પણ ચાર દાયકા થયા,
તેનો પુરાવો શબ્દો વિનાની અવિરત વાતો આપી જાય છે.

આજે અચાનક આપણું મળવું થયું ,
હવા સ્થિર થઈ ગઈ,સમય પોરો ખાવા રોકાઈ ગયો.

ચોતરફ મંડરાતો તારા હોવાનો આ અહેસાસ,
મને વન માંથી ઉપાડી અઢારની વસંતમાં ઉચકી ગયો.

પળોની કેટલી બધી નિશબ્દ ખામોશી ,
છતાં કેટકેટલી વાતોનો ગુંજારવ કલરવી ઉઠ્યો.

એકબીજાની અંગુલીઓનો આછડતો સ્પર્શ,
બંનેને ગાઢ આલિંગનનું સુખ અને ઐશ્વર્ય અર્પી ગયો.

આખરે મેં મૌન તોડ્યું “હું નીકળું આરતીનો સમય થયો”
છેવટે તે પણ મૌન તોડ્યું “પણ મળતી રહેજે …
આમ કઈ પણ આપ્યા વીના અઘઘઘ આપવા માટે “.

રેખા પટેલ (વિનોદિની)

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on October 10, 2014 in અછાંદસ

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: