RSS

સંવેદનાનું સીમકાર્ડ ; પોતાનાજ ઘરમાં પરાયું.

07 Oct

એરઇન્ડીયાનું પ્લેન મુંબઈના છત્રપતિ શિવાજી એરપોર્ટનાં રનવે ઉપર હળવા આચકા સાથે લેન્ડ થયુ.અમેરિકાથી ભારત આવેલો શૂભમ બહુ ખુશ હતો એને જલ્દી પોતાના વતનની ધરા  પર પગ મુકવાની ઉતાવળ હતી તેથી પ્લેનમાંથી નીચે ઉતારવા ઉતાવળ કરતો હતો.

આજે દસ વર્ષ પછી ભારતની તેની માતૃભુમી ઉપર પગ મુકતો હતો,બહુ ખુશ હતો કે કેટલા વર્ષો પછી તે આજે માં બાપ,  ભાઈ ભાભી અને તેમના દીકરા દીકરીને મળવાનો હતો.જ્યારે એ સુરત છોડીને અમેરિકા ગયો ત્યારે મોટા ભાઇના બંને બાળકો નિરાલી આઠ વર્ષની અને સુરજ દસ વર્ષનો હતો આજ એ બંને યુવાનીના આરે આવીને ઉભા હતા.

પોતાના સગા સબંધીઓને ગળે લગાડવા ઉતાવળો થતો હતો.છેવટે કસ્ટમની વિધિ પતાવીને સાથે બે બેગો અને હેન્ડબેગને ટ્રોલીમાં નાખી ઉતાવળે એક્ઝીટ ડૉરમાંથી બહાર નીકળ્યો.એની નજર બ્હાવરી બનીને સગાઓને શોધતી હતી.એને આશા હતી એવું બન્યું. માં બાપ સુરતથી મુંબઈ સુધી આવવાનું ટાળી ઘરે રાહ જોતા હશે અને ભાઈ અને સુરજ હશે સાથે ગોપાલ પણ આવ્યો હશે? ગોપાલ તેનો બચપણ થી જવાની સુધીનો સાથીદાર હતો અને એ પણ તેના આવવાની કાગડોળે રાહ જોતો હતો.

આ ત્રણેને સાથે જોઈ ટ્રોલી છોડી દોડ્યો સીધો અને તેમને વળગી પડ્યો.સુરજે આગળ વધી સામાન લઇ લીધો.હસી ખુશી ટોળટપ્પા કરતા મુબંઈથી સુરતની પાંચ કલાકની મુસાફરી ક્યારે પૂરી થઇ ગઈ,એ ખબર પણ ના પડી.

સુરત આવીને જેવી શુભમની ગાડી ઘરના આંગણામાં આવીને ઉભી રહી.તુરત જે   માં બાપા ઘરમાંથી દોડતાં બહાર આવ્યા.શુભમને જોઇને માંનું હૈયું કાબુમાં ના રહ્યુ અને શુભમને ગળે લગાડીને બોલી,”મારા દીકરા…………આવી ગયો……. કેટલા વર્ષે મારા લાલનું મ્હો જોયું.”અને એની મા ખુશીની મારી રડી પડી.બાપાની આંખમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયા,”મારા દીકરા”કહીને શુભમના        માથા ઉપર કટલા વર્ષે બાપુનો હાથ ફરી વળ્યો.

શુભમ ભારત આવવાનો હતો એ પહેલા તો શું લઇ આવવું એનુ લાંબુ  લીસ્ટ ભારતથી આવી ગયું હતું. સુરજ અને નિરાલીએ તો ઈન્ટરનેટ દ્વારા કઈ વસ્તુ અમેરિકાના ક્યા સ્ટોરમાં મળે છે તે પણ જણાવી દીધું હતું.આ બધી મોંઘી વસ્તુઓ લેવાની હોવાથી શુભમની પત્ની માસુમ અકળાતી હતી અને મનોમન વિચારતી હતી કે એ લોકોને ક્યા કમાવવા જવું પડે છે!એ લોકોને થોડી ખબર છે કે હું અને શુભમ કેટલી મહેનત કરીને અહીંયા ડોલર કમાઇએ છીએ.આ વાત એ લોકોને ક્યાંથી સમજાય?એટલે તો એ લોકો આટલી મોંઘી વસ્તુઓ મંગાવે છે.છતા પણ શુભમ એની પત્નીનાં અણગમાને એક બાજુ રાખીને બધાની પંસદગીની વસ્તુઓ  હસતા મ્હોએ લઇ આવ્યો હતો.

સુભમના ઘરમાં આવ્યો એના થોડા સમયમાં બધી જ બેગ ખુલી ગઈ હતી.પોતાની પસંદગીની વસ્તુઓ આવી હતી તેથી બધા ખુશ દેખાતા હતા અને પોતાના પરિવારજનોનાં ચહેરા પર ખૂશી જોઇને શુભમ પણ ખુશ હતો.

આજથી દસ વર્ષ પહેલા શુભમને અમેરિકા જવાનું ઘેલું લાગ્યું હતું.આથી વીસ વર્ષની ઉંમરમાં એક ગેરકાયદેસર ડાન્સ ગ્રુપમાં જોડાઈને તે અમેરિકા પહોચી ગયો.ત્યાં સમય જતા સુભમ ગેરકાયદેસર નાગરીક તરીકે રહેવા લાગ્યો.અમેરિકામાં ઇલલીગલ ઇમિગ્રઆન્ટસ હોવાથી એ હવે ભારત આવી શકે તેમ નહોતો અને જો આવે તો પણ પાછું ના જઈ શકાય.આ જ કારણે એને ગ્રીનકાર્ડની રાહ જોવામાં દસ વર્ષ વીતી ગયા અને અત્યાર સુધી તે જે કમાતો તેનો મોટા ભાગનો હીસ્સો અહી દેશમાં આ પોતાના આ ફેમીલી માટે મોકલતો રહ્યો અને ખુશ થતો રહ્યો.

આખરે ગ્રીનકાર્ડ ધરાવતી માસુમ સાથે લગ્ન થતા શુભમને સમય જતા ગ્રીનકાર્ડ મળ્યું અને છેવટે આજે દસ વર્ષે ભારત આવવાનું મળ્યું.

શુભમ અને માસુમના લગ્ન થયા પછી ઘર ખર્ચ વધી ગયા હતા છતાં પણ દેશમાં રહેતા ભાઈ ભાભી અને તેમના બાળકોના ખર્ચને પહોચી વળવા પોતે પોતાના ખર્ચમાં કરકસર કરીને તો ક્યારેક માસુમને નાખુશ કરીને પણ ભારતમાં રહેતા એના પરિવારને ડોલર મોકલતો રહ્યો હતો.

ભારત આવ્યા પછી શરૂવાતના ચાર દિવસ તો શુભમ બહુ ખુશ હતો.ઘરમાં તેના મોકલાવેલા ડોલરના કારણે બધી જ સગવડતા હતી.ભાઈએ બાપદાદાનું  જુનું ઘર તોડાવીને નવું બનાવડાવ્યું હતું અને બે વર્ષ પહેલા જૂની ગાડી હવે રીપેરીંગ માગે છે, અને નવી  ગાડી હોય તો બા બાપાને બહાર આવવા જવાની સરળતા રહે કહી નવી ગાડીની માગણી થતા તેણે ડોલર ટ્રાન્સફર કરાવ્યા હતા..

આજે શુભમને એ દિવસ યાદ આવી ગયો કે.ત્યારે અમેરિકામાં તેની જૂની સેકન્ડહેન્ડ ખરીદેલી ટોયેટા વધારે જૂની થઇ ગઈ હતી અને વિન્ટરની શરૂવાત થવાની હતી અને માસુમ ના રોજ ટોકવાથી તે નવી ગાડી લેવાનું વિચારતો હતો. બરાબર એ જ વખતે ભાઈનો દેશમાંથી ફોન આવ્યો હતો કે તેમની ઈચ્છા નવી કાર લેવાની છે. અને પોતે ડોલર મોકલવાની હા કહી હતી ..જ્યારે આ વાત માસુમે જાણી તે ગુસ્સે ભરાઈ હતી અને બે દિવસના અબોલા પછી આખરે તેને  હા કહી હતી.

ચાલો આજે આ ઘર આ કાર વાપરવાનો મોકો મળ્યો એમ વિચારી શુભમ ખુશ હતો.રોજ એ માસુમને ફોન કરી માસુમ સામે પોતાની ખુશી વ્યક્ત કરતો હતો.

હવે શુભમને અહી આવ્યે પંદર દિવસ થઈ ચુક્યા હતા.એક દિવસ તેને જુના દોસ્તોને મળવા માટે રાખ્યો હતો.આખો દિવસ બઘા સાથે ટોળટપ્પા માં વીતી ગયો. વાતો વાતોમાં એક મિત્રે તેને જણાવ્યું કે,” અહી તારા ઘરે ખેતીનું કામ પણ બધું ભાગ ઉપર આપી દીધું છે,અને તારા મોટા ભાઈ કશુ જ કામ કરતા નથી તેમને તો બસ લહેર છે.ખેતીમાંથી સારી એવી આવક થાય છે અને વધારામાં તું તેમને રૂપિયા મોકલ્યા કરે છે.તેમનો દીકરો સુરજ પણ ગાડીમાં ફરીને લીલા લહેર કરે છે. તારા ડૉલરનાં પ્રતાપે આ બધા કેટલા જલસા કરે છે.સાચે તારો ભાઇ તો  નશીબદાર છે.”

મિત્રનીઆ વાતથી  શુભમને વિચારતો કરી મુક્યો…એ વિચારવા લાગ્યો કે,પોતે બે છેડા ભેગા કરવા આખો દિવસ કામ કરે છે અને સાથે સાથે માસુમ પણ નોકરી કરે છે અને અહી બધાને કેટલી શાંતિ છે.વધારામાં થોડા થોડા સમયે હું ડોલર અહી ટ્રાન્સફર કરાવું છું.એ લોકોને મારી અને માસુમની કામ કરીને કેમ ઘર ચલાવીએ છીએ,અને  એ લોકોને અહીંયા ડોલર કંઇ રીતે મોકલીએ છીએ.એની સમજાય ક્યાંથી?આસાની ડોલર મળતાં હોય તો અમારી હાલતનો એ લોકોને ક્યાંથી વિચાર આવવાનો?

એ રાત્રે શુભમ થોડો મોડો ઘરે આવ્યો.બારણું ખાલી  વાસેલું હતું. આથી સહેજ હાથ લાગતા તે ખુલી ગયું અને અંદર થતી વાતચીત તેના કાને પડી. જે શુભમે સાંભળતાં એનું લાગણીશીલ હ્રદય થડકારો ચુકી ગયું અને રડી પડયુ!!

“પપ્પા હવે અંકલ કેટલું રોકવાના છે?મારે મારી ગાડી જોઈએ છે.એ જ્યારથી અમેરિકાથી આવ્યા છે મારી ગાડીનો જ ઉપયોગ કરે છે” સુરજ બોલ્યો

“બેટા! પંદર દિવસ પછી  શુભમ અંકલ પાછા જવાન છે,એટલા દિવસ તું ગાડી વગર ચલાવી લે.અંકલ ક્યા અહી કાયમ રહેવાનો છે?”શુભમના મોટાભાઈએ સુરજને જવાબ આપ્યો

સારું છે એ અહીયા કાયમ રહેવાના નથી.મને આખો દિવસ તેમનું કામ કરવાનું ગમતું નથી.મારે બપોરમાં ટીવી સીરીયલો પણ તેમના લીધે જોવાની રહી જાય છે.”શુભમનાં ભાભી મ્હો મચકોડી બોલ્યા.

“હા મમ્મી….., મને પણ મારો રૂમ પાછો જોઈએ છે જે તે કાકાને આપ્યો છે.  તને તો ખબર છે કોઈ મારો રૂમ વાપરે તે મને જરાય પસંદ નથી.” શુભમની ભત્રીજી નિરાલી મોટા અવાજે બોલી

“બસ કર નીરાલી…..,જરા ધીરે બોલ.બા બાપા સાંભળી જશે નકામી બડબડ કરશે. મને પણ ક્યા આ બધુ ગમે છે.મારે કેટલા દિવસથી રોજ ખેતરમાં કામ કરવાના બહાને જવું પડે છે. બસ આ થોડા દિવસ પછી આપણે કાયમની શાંતિ જ છે ને.. શુભમના મોટાભાઈએ નીરાલીને ઠપકો આપતાં બોલ્યા.

આ બધાની આવી વાતો સાંભળીને શુભમના પગ નીચેથી ઘરતી ખસી ગઈ.
શુભમને બારણે જોતા જ ભાભી બોલ્યા,”આવી ગયા શુભમભાઈ…ચાલી તમારી માટે ગરમ રોટલી બનાવી દઉં ,હું ક્યારની રાહ જોતી હતી.”શુભમનાં ભાભી દેખાડૉ કરતા બોલ્યા.

આવ ભાઈ શુભમ! આજે બહુ બહાર ફર્યો. જોને આ સુરજ અને નિરાલી ક્યારના કાકા ને યાદ કરતા હતા.” શુભમનાં મોટાભાઈ બોલ્યા.

પણ આજે સુભમ ને પોતાનાજ ઘરમાં પરાયું લાગવા માંડ્યું.એ વિચારવાં લાગ્યો કે જ્યારે માણસની જરૂર હોય ત્યારે આપણા જ લોકો કેટલા કૃત્રિમ બની શકે છે.શુભમ રાહ જોતો ક્યારે બાકીના દિવસો પુરા થાય અને તે પોતાને ઘેર માસુમ પાસે અમેરિકા પાછો ફરે.

અચાનક ત્રણ દિવસ પછી શુભમે એનાં મોટાભાઇને વહેલી સવારે કહ્યુ.હું આજે બાર વાગ્યાની વોલ્વોમાં મુંબઇ જવા નીકળું છુ.આજ રાતની મારી અમેરિકાની ફલાઇટ છે.
રેખા વિનોદ પટેલ (વિનોદિની)

Advertisements
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: