RSS

Monthly Archives: September 2014

એક ટપકા લોહીમાં કેવા મેં અજબનાં રંગ દીઠા,

એક ટપકા લોહીમાં કેવા મેં અજબનાં રંગ દીઠા,
પ્રીત અમથી જ્યારે મળી,મીઠા મજાના સંગ દીઠા

દૂરતા વ્હાલી થાય પ્રેમ મહી,નયનમાં આંસુ આવે.
શેકાઈ વિરહી આગમાં હૈયા ના કાળા ઠંગ દીઠા

એક સુખનું સપનું જો છટકે ત્યા નિસાસા એકધારા
ડર ભરેલા એકાંત સાથે મૌન શબ્દો તંગ દીઠા

ક્રોઘમાં ખળભળતા રહેલા દેવ ને દાનવમાં શું ફર્ક? .
એક અવિચારી પગલુ ભરતા લાગણીમાં જંગ દીઠા

સાથ ગંગાજળનો તજીને જામ પીનારા બની ગ્યાં
ભળતા નશાથી આંખમાં ઘેલા બની ઉમંગ દીઠા

અંત સમયે સગપણ છુટે લોહીના સાથે લાગણીના
છોડ જો માયાજાળ તો વૈરાગના ગઠબંધ દીઠા
-રેખા પટેલ (વિનોદીની).

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on September 22, 2014 in ગઝલ

 

સાવ ખાલી આંખમાં સરનામું મળ્યું

સાવ ખાલી આંખમાં સરનામું મળ્યું
જીવવા માટે મજાનું બ્હાનું મળ્યું.

સ્નેહ ભીની આંખ ઝરણા જેવી બની
એક કારણ આંખને ઝરવાનું મળ્યું

કાયમીને મસ્ત રહેતી નજરો હતી
રાહ જોઇને પરત ફરવાનું મળ્યું

સપનાઓથી રાત મારી સજતી હતી
આભમાં તારાઓને ગણવાનું મળ્યું.

ખુદ લુટાવ્યું હૈયુ સામે ચાલી અમે
ધાડ પાડું એમને કહેવાનું મળ્યું

જિંદગીની સૌ રસમ પાળી છે અમે
રસ્મ રીવાજોથી પર ભળવાનું મળ્યું

સાવ ભૂલી ગઇ હતી શબ્દોનો સંગાથ
દર્દ હો કે શોખ હો,લખવાનું મળ્યું
-રેખા પટેલ(વિનોદીની)
ગાલગાગા-ગાલગાગા-ગાગાલગા

 
Leave a comment

Posted by on September 20, 2014 in ગઝલ

 

ભગવાનના છપ્પન જાતના પકવાન

દિવાળીનો પવિત્ર દિવસ ,સવારથી જ રાધાકૃષ્ણ ના મંદિરમાં ધામધૂમ થી સાંજના અન્નકૂટ ની તૈયારી શરુ થઈ ગઈ હતી .
આસોપાલવનાં તોરણો લટકતાં હતા , મંદિરને ફરતા આવેલા થાંભલાઓને ગલગોટા થી સજાવી દેવાયા હતા .આખું મંદિર એક નવું નવેલું શોભતું હતું ,મંદિરની ઘજા પણ લહેરાઈને મંગળ ગીતો ગાતી હોય તેવું લાગતું હતું …

બાજુમાં જ અડીને આવેલી એક નાનકડી ઝુપડપટ્ટીમાં બહાર બેઠેલી 5 વર્ષની મુન્ની એના કોરા ફગફગતા વાળ અને મોટી મોટી આંખોમાં દુનિયાભર નું આશ્ચર્ય ભરી આ સાજ સજાવટ જોઈ રહી હતી

મંગુ હાથમાં સવાર સવારમાં વીણીને કાગળ ભરેલો કોથરો લઇ ઝુંપડી પાસે આવી અને લાંબો હાથ કરી બોલી ‘અલી અહી સવારના પહોરમાં શું કરું છું ? ” લે હેંડ અંદર ”

મુન્ની એની માને પૂછે છે “બાજુમાં મંદિરમાં શું થાય છે ?”

માં જવાબ આપે છે “આજે દિવાળી છે સાંજે ભગવાન ને છપ્પન જાતના પકવાન મગસ ,મઠીયા ઘૂઘરા ખીર આવું બધું ભગવાન હારું લાવશે આરતી કરશે ભજનો ગાશે ..

તું હેડ અંદર તારે ને મારે આ બધું જાણી ને હું કામ છે ?”
“ના માં મારે આજે આ મગસ મઠીયા ઘૂઘરા બધું ખાવું છે હું આજે તારી જોડે સાંજે લગનવાડીની બહાર નહિ બેસું રોજ એકનું એક ખાવાનું હોય છે આજે મને આ તું કહું છું તે બધું ખાવું છે ”

છોડી ,જીદ ના કરીશ નહીતો ભૂખી રહીશ આખી રાત મંગુ બોલી ….
માં માં કહી રડવાનું ચાલુ કર્યું અને તેની માં માની ગઈ .

મંદિર બહાર બેસવાનું હોવાથી બંને ઠંડા પાણી થી નાહીને થીંગડા વાળા પણ ઘોયેલા ચોખ્ખા કપડાં પહેરી તૈયાર થયા

સાંજ પડી અને બધા હરીભક્તો સરસ મઝાનાં કપડાં પહેરી હાથમાં સરસ સરસ સુગંધી વાળા થાળ લઇ મંદિર માં જતા .

મુન્ની બોલી તે હે માં ! આ સરસ સુગંધી કઈ થી આવે છે ?
આ બધું ખાવાનું ભગવાન પાહે લઇ જાય છે ?
તે હે માં ભગવાન ખાય છે ?

“નાં બેટા તે કઈ ખાતા નથી આતો બધું આ લાયા છે તેજ વહેચી ને ખાઈ જવાના .
વધશે તો તને મને મળશે .” મંગું બોલી

પછી તો ઢોલ મંજીરા શરુ થયા આરતી પૂરી થઈ હવે વારો પ્રસાદનો આવ્યો .અંદર હવે જમવાનું શરુ થઇ ગયું હતું

આ બે જીવ રાહ જોઈ બેઠા હતા ક્યારે બધું પતે ને તેમના પેટ ભરાય

હવે તો બધા ધેર જવા માંડ્યા જેવી ભરીને થારીઓ લાયા હતા તેવીજ ભરેલી લઈને !!!

જતા જતા બે બેનો વાતો કરતા હતા “બેન આ તો ભગવાનનો પ્રસાદ કહેવાય ફેકી નાં દેવાય વધેલો ઘેર લઇ જવાનો ”

વળી કોક જતા જતા થોડો પ્રસાદ આ માં દીકરીના ધાતુના છાબડામાં મુકતા જતા !!!!
છેવટ આખુય મંદિર ખાલી થઈ ગયું પણ આ છાબડા અડઘા ખાલી રહ્યા

છેવટ ઘેર જતા જતા મુન્ની બોલી ” માં કાલથી લગનવાડી બહાર જઈશું તઈ આપણાં છાબડા ભરાય જાય છે ”
-રેખા પટેલ (વિનોદીની)

 

સબંધો નું વર્ગીકરણ

સાચા સબંધ માં સંગ પ્રસંગ બની ઉજવાય છે …
તેને આપણે સાચા સબંધો કહી શકીએ છીએ
કેટલાક સબંધો જેને આપણે લાગણીના સબંધો કહીએ છીએ ,
જ્યાં ક્યાય કશોજ સ્વાર્થ નથી હોતો જ્યાં કોઈ ફરિયાદ નથી હોતી .કોઈ ઊંચ નીચ કે મારું તારું નથી હોતું .

આ મુખોટો પહેરેલા જમાના માં આવા સબંધો જવલ્લેજ મળી આવે છે .
“જો કોઈને પણ આવા મોતી જડી જાય તો હૃદય નાં છીપલાં માં સાચવીને રાખજો ”

બાકી મોટા ભાગે અહી સબંધો ચહેરા ઉપર ચહેરા લગાવેલા મળે છે .પછી તે લોહીના હોય કે મિત્રતાના .

1 : કેટલાક લોકો એવા પણ હોય છે કે જે તમારી સાથે તમારા જ લાગે જરાક દુર જતા તે તદ્દન વિરુધ્ધ બની બેસે .
આવા લોકો સાથે સાવચેતી પૂર્વક વર્તવું …
કારણ તે કદી તમારી સાથે વફાદાર નહિ થઈ સકે

2 : કેટલાક એવા હોય છે જે અંગત રીતે તમારી સાથે બહુ પોતાના થઇ વર્તે અને જાહેરમાં જાણે જાણતા જ નાં હોય તેમ વર્તન કરે
આવા લોકો થી હંમેસા દુર રહેવું ….
માની લેવું કે તેઓ તમારી સાથે દેખાડો કરે છે અંગત રીતે તેમને આ સબંધો થી શરમ છે, જે અહી ઝહેર સમાન છે

3 : કેટલાક લોકો તમે જે છો તેવા અપનાવે અને તમારી સારી નરસી બન્નેવ બાજુ વિષે જાહેરમાં કહે તેમને હંમેશા માન થી જોવા …
જે તમને જાહેર માં ટોકી સકે છે તે તમારા માટે હંમેશા સારું વિચારે છે

4 : કેટલાક જે તમારા ગુણો ની જાહેર માં ચર્ચા કરે પણ તમારા અવગુણ ને એકાંત માં ગણાવે
તેમને હમેશા પ્રેમ થી જોવા ….
કારણ તે તમારા સ્વમાન ને પોતાનું ગણે છે , તમારું માન અપમાન પોતાનું ગણે છે તેમને હમેશા દિલ માં રાખો

આ મારું પોતાનું પર્સનલ માનવું છે બાકી પોત પોતાની રીતે દરેક ને વિચારવા નો અને વર્તવાનો હક સમાન છે

રેખા પટેલ (વિનોદીની)

 

એ શબ્દો સાથ ખંજર ક્યાં જરૂરી હોય છે અમથું હ્રદય વ્હેરાય છે

એ શબ્દો સાથ ખંજર ક્યાં જરૂરી હોય છે અમથું હ્રદય વ્હેરાય છે
ચુપીની વાપરો તલવાર ને માણસ હદયથી વેતરાતો જાય છે

ઉદાસીમાં તો બહુ ઊંંડે લગી ડૂબાય ખારા નીરનાં દરિયા મહી
સતત આંખે વરસતા પ્રેમરસની છાલકોમાં બસ હવે જીવાય છે

ઉડે આઝાદ માસુમ બાળપણ ઉંચે જવાની આવતાના જોશમાં
ને મનનાં પિંજરામાં કેદ પંખીથી કદી ક્યાં આભમાં ઊડાય છે?

મફતમાં ક્યા કશું મળતું નથી તો,જીતવાને પ્રેમની કુરબાની ધરો
અહી ચાદર પ્રમાણે સોળ તાણીયે,તો ઘર સપનાનું ક્યા બંધાય છે

ભલે ખિસ્સાઓ ખાલી હોય,પણ અંતરની દોલતની કદર જ્યાં થાય છે
જતી વેળાએ અશ્રુથી ભરી આંખો સિવા કોઇને ક્યાં દેવાય છે

ગુલામી જિંદગીભર માનવી થઇ માનવીની કરતા રહેવાની અહી
બને હરિનો તું ચાકર તો ડૂબેલી નાવ મધદરિયેથી ઉગારાય છે
રેખા પટેલ (વિનોદિની)

 
Leave a comment

Posted by on September 18, 2014 in ગઝલ

 

ઇક દિન બીક જાયેંગે માટી કે મોલ ,જગમે રહે જાએગે પ્યારે તેરે બોલ ….

પલ પલ..સમય તું ધીરેધીરે ચલ..સારી દુનિયા છોડ કે હમ તો આગે જાએ નીકલ.
આ ગીત સાંભંળું ત્યારે મને અચુક વિચાર આવે છે…શું સમયને રોકીને આપણે આગળ નીકળી જવા માટે સક્ષમ છીએ..હક્કીતમાં સાચો બાદશાહ તો સમય જ છે.અને આપણે એનાં ગુલામ છીએ..એટલે હમેશાં સમય સામે આપણે બાઅદબ ઝુકવું પડે છે.

સમય ક્યારેય અટકતો નથી અને બુઢ્ઢો થતો નથી . આપણે બુઠ્ઠા થઈએ છીએ માણસ બુઢ્ઢો થાય છે.જે જન્મે છે તે દરેક જીવ મૃત્યુ પણ પામે છે.કોની જીવન યાત્રા કેટલી લાંબી છે ટુંકી છે તે પણ જન્મ લેતા પહેલા જ નક્કી થયેલુ હોય છે.અને નિશ્ચિત સમયે તે પ્રમાણે એને દુનિયામાંથી વિદાય થવું પડે છે.

બહુ નાની હતી એ ઉમરમાં કોઈકે મારું ભવિષ્ય ભાખ્યું હતું કે તારી જીવન રેખા ટુંકી છે.ત્યારે એ વાતના અર્થને હું સમજી શકી નહોતી.પણ જેમજેમ સમય વીતતો ગયો ત્યારે મને લાગ્યું કે કશુક એવું કરવું જોઈએ કે જેથી હું અત્યારે હું હયાત છું અને જેટલો લોકો મને પ્રેમ આપે છે તેટલો જ પ્રેમ મને મરણ બાદ પણ એટલો જ પ્રેમ મળે.પેલી વાત કેટલી સાચી તેની તો મને ખબર નથી પણ એ એક જ વાતે મને આગળ વધવા પ્રોત્સાહન આપ્યું કે મારા લખાણ દ્વારા સમાજમાં,અને મારા વાણી અને વર્તન દ્વારા લોકોના દિલ ઉપર મારી મીઠી છાપ છોડતી જાઉં. બસ ત્યાર પછી આ બંને બાજુ ઓ તરફ મારા મતે મારી પ્રગતિ મારી ઇચ્છા પ્રમાણે રહી છે.

લેખન એક એવી કલા છે જેમાં તમે એવાં ઓતપ્રોત થઇ જાઓ છો કે સમયનું ભાન નથી રહેતું.આ કલા તમને બહું ઉંચા સ્થાને બેસાડે છે.પણ એનો મતલબ એ નથી કે મારી આજુબાજુનું બધું ભૂલીને લેખન પ્રવૃતિમાં ગળાડુબ રહુ.
લેખન પ્રવૃતિનાં કારણે મારા મુળ સ્થાન સાથે કદી છેડછાડ ન કરી શકુ. કારણકે સમાજમાં મારૂં માનસન્માન પામવાં માટે મારા ઘર પરિવાર કે મારા નજીક સ્નેહીઓ સાથે અન્યાય ના કરી શકુ.મારી પ્રાથમિક ફરજ એક પત્નીની,એક માતાની,અને એક સ્નેહાળ માનવીની છે…

મારું લખાણ તો તમે સર્વે વાંચો જ છો અને મારા છેલ્લા વરસોનાં લખાણ ઉપરથી અને મારા સ્વભાવના ફેરફાર મારી આજુબાજુ રહેલા જોઈ સમજી શકે છે
=> આ ફેરફાર બાબતે અહીં કોમેન્ટમાં લખી શકો છો 🙂

રૂક જાના નહિ તું કહી હાર કે.કાંટો પે ચલકે મીલેંગે સાયે બહાર કે.
સમયને પગ નથી છતાં એ સતત ચાલતો રહે છે વણથંભ્યે .સમયને અવાજ નથી છતાં પણ તે સતત કઈક પૂછતો રહે છે,કહેતો રહે છે,સમજાવતો રહે છે. સમયને સમજીને , સારો છે કે ખરાબ છે તે વિચાર્યા વિના કોઈ ઘ્યેયને આગળ રાખીને સમય સાથે તાલ મિલાવી ચાલનારા કદી સમયથી પાછા પડતા નથી.તેઓ જીવનમાં કઈક કર્યાનો સંતોષ મેળવીને જાય છે.

તમે જો સમયને પ્રેમ કરશો તો સમય તમને પ્રેમ અપાવશે …. એનો અર્થ એ છે કે સમયને સમજીને તેની ગતિમાં રહીને જો આપણે સારા કાર્ય કરીશું તો તેના ફળ સ્વરૂપે સમાજ તરફથી માન અને લોકોની લાગણીઓ નાં સ્નેહ છાંટણાનો અનુભવ જરૂર કરાવશે

ઇક દિન બીક જાયેંગે માટી કે મોલ ,જગમે રહે જાએગે પ્યારે તેરે બોલ ….

જ્યારે આપણને લાગે છે કે સમય ખૂબ ઓછો રહ્યો છે.ત્યારે દુઃખી કે બેચેન બની જઈયે છીએ.મોટા ભાગનો સમય આપણે આળસમાં કાઢી નાખીએ છીએ.આથી હમેશા મનુષ્યને છેવટ લાગી સમય ઓછો પડ્યાનો વસવસો રહી જાય છે.માટે મળતા બધા સમયનો યોગ્ય ઉપયોગ કરી લેવો જોઈએ.

જ્યારે તમે સાવ નિષ્ક્રિય બનીને બેઠા હશો તો ત્યારે સમય પસાર નથી થતો અને નિરસતાનો અનુભવ થાય છે અને જ્યારે તમે આગળ વધો છો કઈક નવી પ્રવૃત્તિ કરતા રહો છો ત્યારે તમારું મન પ્રફુલ્લિત રહે છે। .જો તમે ઊંડાણથી વિચારો તો “તમે પોતેજ સમય છો ”

સમય સાથે તાલમેલ સાઘવાનો સહેલો ઉપાય છે.જુનું બધું જલ્દી ભૂલી જાઓ.જુના દુઃખ શોકને મનમાં દબાવો નહી.પરતું તેને અતીતના સંભારણા રૂપે ગણી આગળ વધો. જો અતીતમાં દુઃખ મળ્યું હોત તો તેમાંથી શીખ લો અને જો ખુશી મળી હોય તો મીઠાસને તમારા મહી ઉતારો.પણ તમે યાદોના કુવામાં બેઠા છો એવું ક્યારેય ના વિચારો.દરેકે મુવ ઓનની સ્થિતિ અપનાવવી જોઈએ.

પણ મિત્રો મુવ ઓનનો મતલબ એ નથી કે તમે જે પગથીયા પરથી આગળ વધ્યા છો.એ પગથીયાને ભૂલી જાઓ.સમય એક વાત શીખવે છે.તમારા કપરા સમયમાં જે લોકો કામમાં આવ્યા છે તેને ભૂલશો નહી.
જે તમારો સાથે કપરી પરિસ્થિતિમાં છોડી ગયા છે,એને પણ ભૂલશો નહી કારણકે આ જીવનમાં આગળ વધવાં માટે અને ક્યાં રોકાવું એ ચોક્કસપણે શીખવે છે.

જબ ચીડિયા ચુગ ગઈ ખેત અબ પછતાવે ક્યા હોવત હૈ………..

જે કામ આજે કરવાનું છે તેને બને ત્યાં સુધી કાલ ઉપર ટાળવાની ભૂલ નાં કરાવી જોઈએ. કારણકે આવતી કાલ કોઈએ જોઈ નથી.અતીતના ગર્ભમાં શું ઘરબાએલું છે.તેની કોઈને ક્યા ખબર હોય છે.?ઘણી વાર આપણે જોતા હોઈએ છીએ કે માણસ જ્યારે જિવિત હોય આપણી આજુબાજુ હોય, આ વ્યકિતીની હાજરી હોય ત્યારે તેને કેમ છો પણ કહેતા નથી.તેનાં સુખ દુઃખની પરવા સુધ્ધાં કરવાનું ચુકી જઇએ છીએ.એ જ માણસ જ્યારે મૃત્યુ પામે કે જીવનમાંથી એ વ્યકિત દૂર થઇ ગઇ.પછી આપણે તેના માટે વખાણોની ઝડી વરસાવી છીએ.તેના માટે અપાર સહાનુભુતી બતાવીએ છીએ.. પણ એ બધું એનાં મરણ પછી કે જે તે વ્યકિતનાં સાથ છુટયાં પછી શું કામનું? જ્યારે સમય હતો ત્યારે આપણે આપણી ફરજ ચુકી ગયા અને હવે તે આત્માને કે એ સ્નેહીને તમારા સ્નેહની કે પ્રેમની કોઈ કીમત રહેતી નથી જે આપણે પ્રદર્શિત કરીએ છીએ.

રોજ સવારે જાગૃત થાઓ ત્યારે વિચારો કે એક નૂતન દિવસ ની શરૂવાત થઇ છે તેને નવેસરથી શણગારો.રોજ સાજે પડે આખા દિવસના કર્મોનું સરવૈયું કાઢો,એટલે તમે તરત સમજી સકશો કે આજે સમયનો સદુપયોગ થયો કે દુરુપયોગ.?

દરેક વ્યક્તિ જીવ જંતુ પુષ્પ વૃક્ષ એટલેકે જળ ચેતન બધુજ સમય સાથે થોડું થોડું બદલતું રહે છે.સમયની સાથે માણસ બદલાતો જાય છે.. તેના શરીરનો દેખાવ,તેના વિચારો,તેનો સ્વભાવ,તેની લાગણી,રહેણીકરણી અને છેવટ લગાવ સુધ્ધા બદલાય છે.

ઉંમરનો થાક અને જીવન આખાના નીચોડ રૂપે સમય જતા માણસના વિચારોમાં પણ પરિવર્તન આવતાં રહે છે.સમયની સાથે સુખની પરિભાષાઓ પણ બદલતી રાખવી પડે છે. કારણ કે જુના સમયમાં જે વસ્તુંઓ જરૂરીયાત હતી તેના બદલે તમારી સ્થિતિ અને સ્થાન પ્રમાણે તે વસ્તું અને જરૂરયાત બદલાય છે.આ જ સમયની પરિભાષા છે.સમય પ્રમાણે ચાલો. સમય આપણને સંબધોથી લઇને વ્યકિત કે આપણા કામ સાથે બાંધછોડ કરતા પણ શીખવી જાય છે.

સમય બહુ ઓછો છે.કારણકે કામ કરવા માટે ઘણું છે.બસ આજ વિચારી કરતા રહો તો પ્રગતિ નિશ્ચિત છે.

રેખા વીનોદ પટેલ (વિનોદિની)

 

એક માસુમ બાળાને હું મારા મહી ક્યાંક શોધું છું.

એક માસુમ બાળાને હું મારા મહી ક્યાંક શોધું છું.
છેક ભીતર મુજમાં દટાઈ ગઇ છે હું એને ખોળું છું

આંખમાં જો અચરજ વહે મુખ જાળવે ભોળપણ કેવું
આજ પાવડરને ,ગાલમાં લાલી લગાવી મહાલું છું.

કોઈ કાવાદાવા પ્રપંચોં એ અબુઘ જાણતી ન્હોતી
કાયમી એની માસુમિયતને દુવામાં હુ તોલુ છું

વ્હાલ ને સાથે લાગણીની મ્હેક એનામા છલકતી
બહુજ મોઘાં ભાવે મહામૂલા હું હીરાને માગું છું.

નાજુક પરી સ્વપ્નો ભરી આખા જગને માપવા ફરતી
મુગ્ધતાની એ બોલબાલા ને ફરીથી ઢંઢોળું છું.
It’s me 2 years old
-રેખા વિનોદ પટેલ

 
Leave a comment

Posted by on September 18, 2014 in ગઝલ