RSS

Monthly Archives: July 2014

પ્રેમ માત્ર પ્રેમ છે( ફિલિંગ્ઝ મેગેઝિનનાં ૧૫ જુલાઇમાં પ્રકાશિત વાર્તા )

unnamed2115454

પ્રેમ માત્ર પ્રેમ છે
—————–
થોડા મહિનાઓ પહેલા જ મારી બદલી થતા આ નવા શહેરમાં નવી જોબ અને નવી જગ્યાનો પરિચય થયો…શહેર નાનુ અને માણસો મળતાવડા હોવાને કારણે અહીંયા નોકરી સાથે આરામદાયક મોહોલ જીવવાનું મજા હતી…ઓળખાણના કારણે એક સરસ મજાનો,હવા ઉજાશવાળૉ એક ફલેટ ભાડે મળી..નાના શહેરમાં એકલા માણસને બે રૂમનો ફલેટ એટલે મોકળાશ અને થોડી એકલતા બંનેનો મિશ્ર અનુભવ થાય….થોડા મહિના આવુ ચાલ્યું..પણ રોજ વિશીનું ખાઇને એમ થતું કે ઘરનું જમવાનું મળે..

એટલે ગામડે એકલી રહેતી માંને અહીંયા તેડી લાવ્યો..કુંટુબના નામે જુઓ તો હું અને મારી માં…બાપુજી તો વરસો પહેલા પરલોક સીધાવી ગયા હતા. નાનું શહેર અને વૃક્ષોની સરસ વાવણીને કારણે અમારો વિસ્તાર એકદમ સાફસુથતો અને લીલીતરી ભર્યો ભર્યો લાગતો હતો…જગ્યા બહુ સરસ હતી બીજા માળા ઉપર મારો ફ્લેટ હતો અને બરાબર સામે એક બીજો ફ્લેટ હતો,મારા બેડરૂમની સામે જ બીજા ફ્લેટની બારી પડતી હતી અને બારીની લગોલગ એક પંલંગ હતો

જોબ પરથી સાંજે ઘરે આવું ત્યાં રોજ એક રૂપાળું દ્રશ્ય સર્જાતું.એક બાજુ ઢળતો સુરજ તેની લાલાશ પ્રસરાવતો અને તેજ લાલાશ સામેની બારી ઉપર ફેલાય જતી.ત્યા એક બહુ રૂપાળી નાજુક નમણી યુવતી કઈક વાંચતી હોય.ત્યારે ધવલ ચહેરા પર ઢળતો સૂરજ એની લાલિમાની લાલાશે ભરી દેતો,જો એની અધખુલ્લી અને અલ્લડ આંખોથી એ સૂર્યને ડારો દેતી કે હવે તારી આ તોફાન-મસ્તી થોડી ક્ષણોની મહેમાન છે સંધ્યાની સવારીમાં રજની રૂમઝુમ કરતી આવશે એની શ્યામ ઘટાઓમાં મને છુપાવી દેશે……

હવે આ કાર્ય જોવાનું મારી આંખોને વ્યસન પડી ગયું..કલાકો સુધી હું હાથમાં ચાનો કપ લઇ તેને તાક્યા કરતો,અને ક્યારેક આ કાર્યના કારણે ચા પણ ઠંડી થઇ જતી…ખબર નહી પણ ક્રિયાથી મારા દિવસ આખાનો થાક ઉતારી જતો..

હવે મારી નજરમસ્તીની કિમત બારી પાસે બેઠેલી યુવતીને સમજાય ગઇ હતી..એને પણ ખબર પડી ગઇ કે ફકત એને નિરખવા માટે હું સાંજે અહીંયા બેસું છુ…એક બીજાનું નામ જાણવાનું કે પરિચયની કોઇ વિધિમાં પડ્યા વિનાં અમોને સ્મિતની આપ લે શરૂ કરી દીધી.

ક્યારેક મારી મસ્તીમાં હાથ હલાવીને અભિવાદન કરતો હતો….ત્યારે પોતાનો એક હાથ હલાવીને મારૂં અભિવાદન જીલતી હતી….જેમ હાથ નીચે જતો એમ એની નજર પણ ઠળી જતી હતી…અને ચહેરા એક ખૂબસૂરત સ્મિત અનાયાસે આવી જતું…અને હા…એક ક્રિયા તો અચુક મને ગમતી હતી…પોતાના આગળ આવી ગયેલા વાળને હળવેકથી એ કાન પાછળ સરકાવતી હતી..

ઘણી વખત એવું બનતુ કે બારી ખૂલતી નહી..ત્યારે એમ લાગતું સાંજની મારી અતિપ્રિય ગતિવિધિ પર કોઇએ બળજબરી બ્રેક લગાવી હોય…અને બેચેની બળજબરીથી મારા મન પર કબજો જમાવી દેતી….ક્યારેક એ કારણે મારૂં જમવાનું પણ ટાળ્યું હતું..

અને એક દિવસ કાયમી એ બારી બંધ થઇ ગઇ.થોડા દિવસ તો સખત બેચેની અનૂભવી અને થતું કે એ ધરમાં જઇને હડસેલો મારી બારી ખોલી આવું..પણ મારાથી આવું થઇ ના શકયું અને આ જ સમય દરમિયાન મારે ટેઇનીંગ માટે છ મહિના બેંગ્લોર હેડઓફિસે જવાનું થયું…મા પણ આ દિવસોમાં ગામડે ચાલી ગઇ…બધું ઉતાવળે થયું,અને મેં કદી આ છોકરી વિશે પાડૉસી પાસે જાણકારી મેળવવાની પણ તસ્દી ના લીધી….છ મહિના પછી ફરી પાછો મારા અસલ વિસામે આવી પહોચ્યો.

ટ્રેઇનીંગમાંથી આવ્યા બાદ તુરત જ મારૂ પ્રમોશન થયું…એટલે આજુબાજુનાં પાડૉસીઓમાં મે મીઠાઇ વહેચી હતી..ત્યારે સામે રહેતા એના ઘરનાં દરવાજે “ધીમંતભાઇ ઓઝા”ની નેમપ્લેટ જોઇ..લાગ્યું કે ઘર તો નાગર ખાનદાનનું છે…અંદરથી ત્યારે મને સારૂં લાગ્યું.ઘરમાં પ્રેવેશી મીઠાઇ ઔપચારિક વાતો કરીને હું વિદાઇ થયો…પણ એ ધરમાં એ છોકરી દેખાઇ નહી…જતા એ રૂંમ પર નજર કરી તો દરવાજો બંધ હતો..મનોમન એમ થયુ કે કદાચ બહારગામ ગઇ હશે?

બીજે દિવસે સવારે ચા પીતા પીતા મારી માંએ કહ્યું,”મે તારા માટે એક છોકરી પસંદ કરી છે.”

મેં વળતો જવાબ આપતા કહ્યું કે,”મા,થોડા મહિના જવા દે,હજું મારૂં નવું નવું પ્રમોશન છે,હું તને સામેથી કહીશ…પછી એ છોકરીના વડીલો સામે વાત ચલાવજે..”

કારણકે મારા દિલોદિમાગમાં તો સામે વાળી છોકરીનો ખ્યાલ છવાય ગયો હતો…દીવાળીનો તહેવાર નજીક હતો…અને ફરી તહેવારોની શૂભેચ્છા આપવને બહાને હું મીઠાઇ આપવા જવાનો વિચાર આવ્યો…દિવાળીની સવારે ત્યાં જવાનું નક્કી કર્યું…એક હાથમાં મીઠાઇનું બોકસ લઇને એના દરવાજા પાસે ઉભો રહ્યો….અને મનમાં વિચાર આવ્યો કે કાશ!!આજે મારા હ્રદયની રાણી જ દરવાજો ખોલે….અને મે દરવાજે ટકોરા માર્યા….થોડી વારમાં દરવાજો ખુલ્યો…સામે અદલ એના જેવી દેખાતી એની નાની બહેન અસ્મિતાએ દરવાજો ખોલ્યો અને મને એના મોહસ સ્મિતથી આવકારો આપ્યો.

થોડી વાતો થઇ એ દરમિયાન મારી નજર એનાં રૂમ પર પહોચી જતી હતી…દરવાજો ખુલ્લો હતો અને અંદર કશીક ચહલ પહલ થતી હોય એવું લાગ્યું…અંતે ના રહેવાયું અને મારાથી પુછાય ગયું કે,”પંકિત કેમ દેખાતી નથી.”

એની નાની બહેને મલકાતા મલકાતા જવાબ આપ્યો કે,”પંકિતબહેન તો બહાર ગયા છે,થોડી વાર પછી આવશે..”

જવાબ સાંભળીને મારી ઉદાસીને મારા સ્મિત પાછળ છુપાવી વિષાદભાવે પંકિતનાં ધરમાંથી વિદાય થયો..

“પંકિતઃ…આહા….કેવું મજાનું નામ…!!!મારા હ્રદયના પાનેપાનાંમાં અંકિત થયેલી પંકિત ધીરેધીરે ના કહેવાયેલા શબ્દોનું એક ઉર્મિસભર મહાકાવ્ય બની ગયું હતું.

બે દિવસ ગયા અને જોંઉ છું તો પંકિતનાં ધર પર તાળું મારેલું હોય છે..મેં માને પુછ્યું કે સામેવાળા ઓઝા સાહેબનું ધર કેમ બંધ છે?,માં એ જવાબ આપતા કહ્યું કે એ લોકો થોડા મહિનાઓ માટે એના મુંબઇ ગયા છે..કોઇ હોસ્પીટલનું કામ છે..”

મેં પુછ્યું કે,”કોઇ માંદુ છે એમનાં ધરમા”?
બાએ ટુંકમાં જવાબ આપ્યો,”કશી જાણ નથી,આડાસી પાડોસીને પણ એ લોકોએ કશી જાણ કરી નથી.”

આટલા મહિનામાં આજુબાજુનાં લોકો સાથે માત્ર ઉપરછલ્લો પરિચય હોવાને કારણે પંકિત વિશે માહિતિ મેળવવા માટે મારે કોની પાસે જવુ..?અને એની માહિતિ સચોટ આપે એવી વ્યકિત કોણ હોઇ શકે એ પણ જાણકારી મારી પાસે નહોતી. હજું તો પંદર દિવસ ના થયા અને એક દિવસ સાંજે માં કહે,”જલદી તૈયાર થઇ જા,અને મારી સાથે ચાલ..પેલા છોકરીવાળા લોકો અહીંયા એનાં સગાને ઘરે આવ્યા છે અને છોકરી પણ સાથે આવી છે…એટલે આપણે ત્યાં જવાનું છે..છોકરી તને ગમે તો વાત આગળ વધારીશું.”

અમે છોકરીવાળાના સગાને ઘરે પહોચ્યા…એક સુંદર યુવતી ચા સાથે નાસ્તો આપી અને મારી સામે મંદ સ્મિત વેરતી ચાલી ગઇ..એ યુવતીનુ નામ મીતા હતું…અમે એક અઠવાડીયામાં જવાબ આપવાનું જણાવીને ધરે જવા નીકળ્યા રસ્તામાં માં તો બસ એક જ રઢ લઇને બેઠી હતી કે,”આવી સરસ છોકરી જોઇને માણસ પળમાં હા પાડી દે તો અને એક તું છે કે એને જેને હજી અઠવાડીયું વિચારવા માટે જોઇશે..”

હું મનોમન વિચારૂં કે માંને કેમ સમજાવું કે મારા દિલમાં પંકિત સજ્જડપણે લીપાઇ ગઇ છે…આમને આમ છ દિવસ વિતી ગયા…અને રાતે માં મારી પાસે આવીને પુછ્યું,”બેટા,શું નક્કી કર્યુ..?

મેં જવાબ આપતા કહ્યું,”માં,થૉડા મહિનાં પછી લગ્ન કરૂં તો તને કોઇ વાંધો છે..”

માંએ થોડા ગુસ્સા સાથે કહ્યું,” કે મારો જુવાનજોધ દીકરો હજું લગી વાંઢૉ છે.”

હું હસવા લાગ્યો,એ જોઇને માં વધું ભડકી ઉઠી,ને કહેવા લાગી કે,”આપણા સમાજમાં આવી સુંદર છોકરી દીવો લઇને શોધવા જઇશું તો મળશે નહી,તારે શું કોઇ અપ્સરા સાથે લગ્ન કરવું છે?.”

મને હસતો જોઇને માં કહે,”છોકરીને હજું ૬ મહિનાં ભણવાનું બાકી છે,તારે ક્યાં હમણાને હમણા એની સાથે લગ્ન કરી લેવાના છે…તું કહે તો વાત પાકી કરી નાખીએ..વિધિ ભલે આપણે એનું ભણવાનું પુરું થાય પછી કરીશુ..”

મેં થોડું વિચારીને કહ્યુ,”જો માં,વાત પાકી નહી કરવાની,પણ તું કોઇ રીતે વાત સમજાવ કે,જ્યાં સુધી એનું ભણવાનું પુરું ના થાય ત્યાં સુધીમાં અમે પણ અમારી રીતે વિચારી લઇએ..”

માંડ માંડ માંને સમજાવી..માં જમાનાની ખાધેલ અને અતિ વહેવારકુશળ હોવાથી કોઇ પણ રીતે મીતાનાં ઘરનાં લોકોને સમજાવી દીધા…

બે મહિનાં થયા…પંકિતનાં ધરે હજુ પણ તાળુ લાગેલું હતુ..ક્યારેક એનું ઘર સવારે ખુલ્લુ જોવા મળતું…એક દિવસ ખુલ્લુ ઘર જોઇને એના ઘરે ગયો..બારણું ખુલ્લુ જ હતું..મે ટકોરા માર્યા તો એક સાફસફાઇ કરનારી બાઇ આવી…એને પુછયું તો,”કહ્યું કે મોટાબેનનું ઓપરેશન છે એટલે હજુ આવતા મહિને આવશે…હું તો બે ચાર દાડે અહીં સાફસુફ કરવા માટે આવું છું..”

હવે મારી ધીરજની સાચી કસોટી હતી…અને રોજ રાતે આંખો મીચાતા પંકિતનું સ્વપનવત થઇ એમાં આવી જવું…કેવી કેવી કલ્પના અને ઝંખનાઓનો ગુંજારવ મારા સપનાઓને પંકિતમય બનાવતો હતો…અને એક દિવસ માંની સચ્ચાઇભરી જીદ સામે મારા સપનાઓ ઝૂકી ગયા…માંની મમતાની સામે અંતે મારે ઝુકીને મીતા માટે હા પાડવી પડી.

ઝટ મંગની અને પટ શાદી થઇ ગઇ…

મીતા સુંદર સંસ્કારી અને ભણેલી નાના શહેરમાં રહેતી સરળ યુવતી હતી તેને ના કરવાનું કોઈ કારણ નહોતું, અને મને પણ એની સાથેની પ્રથમ મુલાકાતમાં લાગ્યું કે તે મારું અને માંનું બહુ પ્રેમ થી ઘ્યાન રાખી શકશે..બસ આજ ખ્યાલ સાથે મારી હા થઇ ગઇ.

હવે મારા ઘરમાં મીતના મીઠડા સ્વભાવ સાથે તેના પગના ઝાંઝર અને બંગડીનો રણકાર ગુંજતો થઇ ગયો હતો.તેના આ ત્રિવેણી સ્વર સંગીતે મારા જીવનને મધુર કરી દીધું હતુ. છતાંય પંકિતની બારી મારો પીછો છોડતી નહોતી ક્યારેક થતું અહી થી દુર ચાલી જાઉં પરંતુ પહેલા પ્રેમને ભૂલવાની તાકાત મારામાં ના હતી

હવે મારા આ ઘરમાં અમે ત્રણ જીવો રહેતા અને સાથે જીવતી હતી પંક્તિની બારી ….

અચાનક એક દિવસ સાજેં આવીને જોયું તો પંક્તિનાં રૂમની બારી ખુલ્લી હતી..એ જ સંધ્યાનાં સૂર્યની લાલિમાં હતી… ફર્ક એટલો પડ્યો કે હવે બારી અને મારી વચ્ચે એક પાતળો પડદો લાગી ગયો છતાય તેની પેલે પાર બે તાકતી આંખો હજુય હૈયા સોંસરવી ઉતરી જતી હતી

મારા મન ઉપર નવા નવા લગ્નનો નવો ઉન્માદ ચડ્યો હતો,એક રજાના દિવસે સવારે હું સ્નાન પતાવી બાથરૂમની બહાર નીકળ્યો અને મારી નજર લાબા કાળા છુટ્ટા વાળ સવારતી પડી ,નાહીને તૈયાર થયેલી મીતાને જોઈ મારું મન મસ્તીએ ચડ્યું,અને મારા તાજા બોડીસ્પ્રે લગાડેલા ભીના શરીરથી તેને જકડી લીધી ,મારી બાહુપાશ માંથી છૂટતા ખોટા ગુસ્સા સાથે બોલી “શું કરો છો બસ તમને તોફાન જ સૂઝે છે મારે માં સાથે સામેના ફ્લેટમાં ઉપર વાળાને ત્યાં બેસવા જવાનું છે ”

અને તેનો આ ફ્લેટ શબ્દ મારો બધો ઉન્માદ પળવાર માં ઓગાળી ગયો !!!!!

હું કશું બોલ્યા વિનાં સ્થિતપ્રગ્ન અવસ્થામાં ઉભો રહી ગયો…ક્યારે મીતા મારા બાહુપાશમાંથી છુટીને માં સાથે ઓઝાસાહેબ ત્યાં જવા નીકળી ગઇ એ ધ્યાન પણ ના રહ્યું.

લગભગ એક કલાક પછી મીતા પાછી આવી..પોતાની સાડી બદલાવતા બદલાવતા મારી સાથે વાતો વળગી..

તમને ખબર છે!પંક્તિ બહેનને આજે પહેલી વાર મળી.કેવા રૂપાળા છે,અને આંખો જોઇને હું તો એની પર મોહી પડી….એકદમ પાણીદાર અને ચમકીલી..કાશ!! આવી આંખો ભગવાને મને આપી હોત…..અને એ આંખોમાં તમને ડુબાડી દેત..

મારી હડપચી પકડીને મીતા કહે હવે મારી આંખોમાં જુઓ અને મારી વાત ધ્યાનથી સાંભળૉ..

હું ફકત એટલું બોલી શકયો,” હા……..બોલ..”
પંકિતબેનને બે વર્ષ પહેલા એક અકસ્માત નડ્યો અને એના ગોઠણથી નીચેના બે પગ ગુમાવી દીધા છે…અને હજુ પણ ઘરે રહી “એમ એ” કરે છે.કેટલી મહેનતથી જાતે આગળ વધે છે..”

“હમણા એને પ મહિના માટે એને મુંબઇ સારવાર માટે લઇ ગયા હતાં..સતત ત્રણ ઓપરેશન કર્યા છતા પણ એના પગમાં કશો ફર્ક ના પડયો..આખી જિંદગી હવે એને વ્હિલચેરના સહારે વિતાવવી પડશે…”

મીતાએ એની વાત આગળ વધારતા કહ્યું..”જેવી હું એની પાસે ગઇ..એ બહુ ખુશ થઈ ગયા હતા પછી કોણ જાણે એને શું થયું મને એની પાસે બેસાડી,અને મારો હાથ એના હાથમાં મજબૂતીથી પકડીને અને બીજો હાથ મારા ઉપર મારા ચહેરા ઉપર પ્રેમથી ફેરવી અને મને ગળે લગાવી બોલ્યા કે,”આ સુગંધ થી મને મહેકાવવા આવતી રહેજે કઈ સુધી મારો હાથ પકડી રાખ્યો અને અને મારી આંખોમાં જાણે કઈક શોધતા હોય તેમ કેટલીય વાર સુધી મને તાક્યા કરી..જતા જોયું તો પંકિતબેનની આંખોમાં ઝળઝળિયાં હતા.”

હું કઈ પણ બોલ્યા વિના મીતાથી નજર જુકાવીને સાંભળતો રહ્યો..ક્યાંક મારી નજરના ઝળઝળીયા મીતાની નજરે ચડી ના જાય !!

બને તેટલી સ્વસ્થતા રાખી ને હું એટલુ જ બોલી શક્યો “તારા જવાથી તેને કદાચ અંગત લાગતું હશે તો બસ હવે ત્યાં કાયમ જતી રહેજે ! અને જા મારા માટે એક કપ ચા બનાવી લાવ અને હા સાંજની ચા હવે થી હું અહી રૂમમાં જ લઈશ.”

જતા જતા મીતા કહી ગઇ કે, મે પંક્તિબેન ને કહ્યું છે કે હવે જ્યારે સાંજે મારા મિસ્ટર ઘરે આવે પછી હું તમને મારા ઘરે કયારેક તેડી જઇશ….તમોને એની સાથે વાતો કરશો તો મન ઘણું હળવું થશે…અને પણ તમારી જેમ વાંચનનો બહું શોખ છે…એટલે તમારી સાથે વાતો કરવી એને ગમશે…”

હવે પંકિત ઘણીવાર ઘરે આવે છે……રૂંમમાં આવે છે ખૂબ વાતો કરે છે….ક્યારેક મીતા વાતોમાં જોડાય છે…..જ્યારે પંકિત કંઇ બોલતી હોય ત્યારે મીતા એના વાળને અડકે કે અથવા એની વ્હિલચેરની પાછળ જઇને એના ગળે પોરવીને અમારી વાતોમાં સાથ પુરાવે છે…

પ્રેમ માત્ર……પ્રેમ છે…..એનું કોઇ નામ નથી હોતું….શરીરથી પામવું અને મન પામવું……પ્રેમનાં આ બે અંતિમ તબક્કા છે….મૈત્રિ અને પ્રેમનાં બે સ્તર છે…એક બૌધ્ધિક લેવલ પર થતો પ્રેમ અને દોસ્તી….અને માત્ર દેહાઆકર્ષને કારણે કરેલી દોસ્તી કદી પ્રેમનાં અંતિમને પામી શકતી નથી….

મીતા ચોપડી વાંચતા વાંચતા બોલી….”આ લેખકે કેટલી સરસ વાત કહી છે…..”

મીતનું ધ્યાન ચોપડીમાં હતુ….અચાનક પંકિતની હથેળી મારા હથેળીને સ્પર્શી…પંકિતની આંખોના કિનારે એક શાંત જળાસય સ્થિર હતું…
-રેખા પટેલ (વિનોદિની)
-ડેલાવર

Advertisements
 

એક ઝંખના કાવ્ય…

Presentation23234244
એક ઝંખના કાવ્ય…
વહેલી પરોઢે સપના આંખોને છોડી ફરવા નીકળ્યા
ઝાકળનાં બિંદુઓ પણ ફૂલની પાંખડીઓ પર ટપક્યા
બાળ સૂર્યના જન્મના વધામણાં આવ્યાને આભ ખુશીઓ થી રંગાઈ ગયું.
બહાર આંગણામાં ર્લીમડો હાલ્યો માથે એક કાગડો બોલ્યો.
ઝાંપે લટકેલી મધુમાલતી ડોલી,જુહીની વેલીએ સુર પુરાવ્યો.
સુકાઈ ગયેલા ફૂલોને જીવતર મળ્યું, જાણેકે મહેકવા બહાનું જડયું
અંતરમાં પહેલીવાર આનંદના એધાણ લાગ્યા હું સમજી ગઈ કે તું આવ્યો
રાત જોયેલા સપના સાકાર થયા જીવનમાં ખુશીઓને આવકાર મળ્યો
જીવનમાં કેટલા પડકાર ઝીલ્યા બદલામાં પ્રેમનું વાવેતર મળ્યું ….

પવનનું એક ઝોકું આવ્યુંને માથાની બધી સફેદી ચમકી.
બારસાખે ટેકેલો હાથ ધ્રુજ્યો અને આંખોને ઝાંખપ વળી
ઉંમર આખી વિરહમાં ગઈ હવે જાતી વેળાએ ઇચ્છાઓ ટપકી.
ઓ સમય ! તું પાછો જા થોડું મનભરી જીવી લઉં તેના હાથને હાથમાં ગ્રહી લઉં.

રેખા પટેલ ( વિનોદિની )
7/3/14

 

મારી બંને દીકરીઓને અર્પણ મારી કવિતા .

કવિતા – આપણું સહિયારું….

કોઈ લેણદેણની વાત નહી કુદરતનું સર્જન નોખું આપણું સહિયારું
લાગે પ્રથમ નજરે અલગ તોયે જીવન કેવું અનોખું આપણું મજિયારું

તારું મારું કહી ના કોઇ કજીયો કરીએ, બધું લાગે છે સહિયારું.
પરસ્પર પ્રેમની લ્હાણી કરતું, મહેકતું ઉપવન આપણુ મજિયારું

સ્નેહ લીપેલી ઘરની દીવાલો બારી બારણાં, આંગણ છે સહિયારું
કરતા પુરા કામ, હાથમાં મિલાવી હાથ ,સઘળું આપણું મજિયારું.

તને શીખવું હું, તું મને નવીનત્તમ બતાવે ,ભાવ ભર્યું સહિયારું.
સ્નેહની સરવાણીઓ થી ઘરમાં સંગીત ગુજતું,આપણું મજિયારું.

શરણાઈના સૂરે સાથ છુટશે, ને છુટશે આંગણ આજનું સહિયારું.
આપણી ધમની શીરામાં,એકજ લોહી વહેતું રહેતું આપણું મજિયારું.

અલગ થશે રહેઠાણ આપણુ રહેશે અંતર તારું મારું સહિયારું
છે માના આશીર્વાદ દીકરી પૂરું કરજે સપનું આપણુ મજિયારું.

રેખા પટેલ (વિનોદિની ) 7/7/14
મારી બંને દીકરીઓને અર્પણ મારી કવિતા .

 

આ જીવન એક ઘર,તેમાં રહેલા બારણાં બારીને જાણો

આ જીવન એક ઘર,તેમાં રહેલા બારણાં બારીને જાણો
બધી ઘટનાઓને સમજીને સુખદુખ ખોલતી ચાવીને જાણો.

ખુશીનાં ક્યાંક પડદાઓ ઝૂલે તો,ક્યાંક ઝાલર દુખની લટકે
ને દુર ઊભા રહી રંગીન દિસતા મ્હેલમાં આવીને જાણૉ

લટકતા ઝાડ પર જોઈને પાકા ફળ નજર લોકો બગાડે
એ ફળનો સ્વાદ અસલી ચાખવાને ઝાડવું વાવીને જાણૉ

બન્યું જે પાછલા વરસોમાં ભૂલીને નજર લાંબી ઘપાવો
વધો આગળ જુની વાતોને છોડી બસ તમે ભાવિને જાણો

અમે તો શબ્દના સાથીદાર,બસ લખતાં રહીએ કાવ્ય ગઝલો
હ્રદયના ભાવને,કાગળમાં નક્કર ભાવથી વાંચીને જાણૉ

બધાના હાથમા રેખા કદી પણ એક સરખી ક્યાં મળે છે?
અજાણ્યા માનવીને હાથ આપી,સ્નેહ બસ પામીને જાણૉ
-રેખા પટેલ(વિનોદીની)
લગાગાગા-લગાગાગા-લગાગાગા-લગાગાગા-લગાગા

 
Leave a comment

Posted by on July 11, 2014 in ગઝલ

 

“શંકા,એટલે,વિચારશક્તિને થયેલો લકવો !

Displaying IMG20150201223440.jpg

“શંકા,એટલે,વિચારશક્તિને થયેલો લકવો !

“શંકા,એટલે,વિચારશક્તિને થયેલો લકવો
બે માણસો એ  હૃદયથી એકબીજાને ચાહવાનું શરૂ કરવું એટલે પરસ્પર દિલથી એકબીજાના દિલમાં હળવું ભળવું  અને એક સહિયારી સમજથી પરસ્પર એક બીજામાં વિશ્વાસનું કેળવવું.. હવે જ્યારે આ ભાવનામાં થોડી ધણી ઉણપ આવે અને ઝંખનામાં વધારો થાય છે ત્યારે શંકાનો જન્મ થાય છે.
જ્યારે શંકાના બીજ રોપાય છે ત્યારે સ્પષ્ટ દીવા જેવી વસ્તુ પણ અસ્પષ્ટ અને ઝાંખી દેખાય છે.ઘણું મેળવવા છતાં પણ માણસને તૃપ્તિ ના થતી હોય ત્યારે તેની આ સતત ઝંખનાની અપૂર્ણતા અને અસંતોષ તેને સીઘો શંકા તરફ દોરી જાય છે .અને આ શંકા એક કીડા જેવું કામ કરે છે, જે માણસની અંદર રહેલા પ્રેમ અને વિશ્વાસ અને સારપને દિલ દિમાગથી કોતરી ખાય છે અને કતરણો રૂપે છોડી જાય છે દુઃખ,કલેશ,અથડામણ અને નાના મોટા કડવા ઝઘડાઓ.જ્યારે કોઈ વ્યકિત આપણને  પોતાનું ગણીને આદર સાથે માનસન્માન અને પ્રેમ આપે ત્યારે આપણને તે ગમેં છે.પરિણામે આપણે પણ ધીમે ધીમે એ વ્યક્તિને બદલામાં પ્રેમ સાથે આદર અને છેલ્લે અઘિકાર આપીએ છીએ.પરંતુ જ્યારે આદર,પ્રેમ,આગળ વધી અધિકારભાવ ઉપર પ્રભુત્વ વધારે છે અને સાથે  સાથે તમારા ઉપર તમારા વિચારો ઉપર હાવી થાય છે ત્યારે એક અણગમતી પરિસ્થિતિ ઉત્પન્ન થાય છે.અને શરૂવાત થાય છે એક સંધર્ષની….અને આ સંધર્ષ મહદઅંશે માનસિક સ્થિતિ ,મનોબળ અને લગાવનાં પાયાને હચમચાવી નાખે છે.અને શંકા નામના છોડને જાણે અજાણે અવિશ્વાસ અને કટુતાના ખાતર  પાણી મળી જાય છે..
કોઈ પણ વ્યક્તિને બીજા માટે નિર્દોષ લાગણી હોય ત્યાં સુધી વાંધો આવતો નથી પણ લાગણીમાં થોડે વત્તે અંશે માગણીઓ ઉમેરાય છે ત્યારે આ લાગણીઓ એને ઉશ્કેરે છે. ત્યારે બંધનનો ભાવ વધતો જાય છે , જે વસ્તુ આપણી પાસે છે તેને આપણી જ કરી રાખવાના મોહમાં આપણે તે વસ્તુને મુઠ્ઠીમાં જકડતા જઈયે છીએ અને ભૂલી જઈયે છીએ વધુને વધુ જકડાતી જતી વસ્તુ તેનો મૂળ આકાર અને ભાવ ખોઈ બેસે છે..અહી વાત નિર્જીવ વસ્તુની નથી , આ વાત સબંધો અને લાગણીઓ સાથે જોડાએલા જીવંત ભાવની છે. જો શંકા અને અવિશ્વાસની ભીંસ આપવામાં આવે ત્યારે  જે વિશ્વાસનો ફૂલ જેવો કોમળ ભાવ હોય છે તે અતિસય દબાણના કારણે ચીમળાયેલા ફૂલ જેવો થઇ જાય બાહ્ય દેખાવમાં જે રૂપાળુ લાગતું હતું એનો દેખાવ બેડોળ થઇ જાય છે

 શાને અમોને તાર તાર કરો છો?
શંકા કરી ઘા જોરદાર કરો છો.
મ્હો ઉપર કેવી તરસને છલકાવી ,
કડવા વેણે કેવો એ પ્યાર કરો છો.સહ્યું તમારું મૌન રોજ મજાનું
વાતો કરી ખોટી ને ઠાર કરો છો.

દિલનો ખૂણૉ કાફી છે આપના કાજે
મારા નયનમા કેમ ભાર કરો છો?
આંખે ભર્યુ છે વિશ્વ આપનુ આખુ
મારી છબીમાં આખ ચાર કરો છો.
કાવ્યો ગઝલના શબ્દથી શું ભળીએ?
શબ્દો વડે બેફામ ઘાર કરો છો.
રેખા પટેલ(વિનોદીની)
આપણે જાણીએ છીએ કે ઋણાનુબંધની બહાર કશું જ થવાનું નથી.અને જે તમારું છે તે ક્યાય જવાનું નથી..છતાં પણ જ્યારે શંકા નામની ડાકણ વારંવાર ટકોર કરતી રહે છે,”જે તમારૂ છે એ ધીરે ધીરે તમારાથી દૂર જઇ રહ્યુ છે ત્યારે શંકાનો કાલ્પનિક ભય માણસમાં અસલામતીની ભાવના સતત પેદા કરે છે.જ્યાં હકીકતમાં આવું કશુજ અને તેવા સંજોગોમાં મીઠા સબંધીમાં ઝેર ભેળવાઈ જાય છે .
સામાન્ય રીતે આપણે બધા વિચારીએ છીએ કે મને શંકા ના થાય.પરંતુ દરેક વખતે આ સાચુ નથી હોતું. ક્યારેક સંજોગ એવા આવે કે શંકા આવી જાય છે.બસ આવા સમયે તમારી જે વ્યકિત માટે લાગણી છે એમા વિશ્વાસનો વ્યાપ વધારતા રહેશો.તો આ નાની એવી શંકા વિશ્વાસના વ્યાપ સામે આપોઆપ હારી જશે.
એક પતિ પત્નીનો દાખલો અહી રજુ કરું છું.આ વાત બહુ સમજવા જેવી છે.
શરદ અને શ્વેતાના લગ્નને આઠ વર્ષ થયા. પતિ પત્ની વચ્ચે અખૂટ પ્રેમ અને વિશ્વાસ હતો.એક વખત યોગાનું યોગ શ્વેતાના જુના મિત્રોને મળવાનું થયું.એ સમયે  શ્વેતાનો ખાસ મિત્ર રોહન પણ તેની પત્ની સાથે આવ્યો હતો.બધા ભેગા થઇ કોઈ હિલસ્ટેશ ઉપર બે દિવસ ફરવા ગયા.આખા દિવસની ઘમાલ મસ્તીમાં દિવસ જોતજોતામાં પસાર થઇ ગયો.જે હોટલમાં ઉતાર્યા હતા ત્યાં શરદ અને શ્વેતાના રૂમની બાજુના રોહનનો રૂમ હતો.
જગ્યા બદલાવાને કારણે કોણ જાણે તે દિવસે શ્વેતાને ઉંધ આવતી નહોતી. કલાકો સુધી એ પથારીમાં પડખા ફેરવતી રહી. છેવટે થાકીને રૂમની બહાર મુકેલા બાંકડા ઉપર ખુલ્લી હવામાં તે બેસવા આવી.ત્યારે યોગનુંયોગ રોહન પણ બારી પાસે ઉભો હતો.તેને શ્વેતાને આમ અડઘી રાત્રે બહાર બાકડા ઉપર બેઠેલી જોઇને તે પણ બહાર આવી શ્વેતા પાસે બેઠો. અને બંને વાતો વાતોમાં જુના સંસ્મરણો મમળાવવા લાગ્યા આમ કલાક નીકળી ગયો છેવટે બંનેની આંખો ભારે થતા પોતપોતાના રૂમમાં પાછા ફર્યા.
બંને વાતોમાં મશગુલ હતા તે દરમિયાન શરદની નિંદર ઉડતા શ્વેતા નજર ના આવી એટલે તેણે બારીમાંથી બહાર નજર નાખી તો જોયું કે શ્વેતા અને રોહન વાતોમાં મશગુલ હતા તે ફરી પાછૉ સુઇ ગયો.
શરદ સમજદાર પતિ હતો..શરદે સવારે શ્વેતાને આ બાબતે પૂછપરછ કરી તો જવાબમાં શ્વેતાએ રાતે જે બન્યું એ કહી દીઘું.બસ શરદને તેના પ્રેમ ઉપર સંપૂર્ણ ભરોસો હતો.જે અહી દેખાઈ આવ્યો.શ્વેતાએ કહેલી આખી વાતને કોઈ સવાલ જવાબ વિના શરદે વિશ્વાસપૂર્વક સહર્ષ માની લીધી ,શરદના આ અટલ વિશ્વાસની શ્વેતાના મન ઉપર બહુ ઊંડી અસર થઇ.એણે  વિચાર્યુ કે સામાન્ય રીતે બીજો કોઈ પતિ હોય તો જરૂર શંકા કરે.પણ શરદ બીજા કરતા સાવ અલગ લાગ્યો.પરિણામે શ્વેતાનો એના પતિ માટે પ્રેમ અને આદર બેવડૉ થઇ ગયો.
હવે વિચારો કે આ જ્ગ્યાએ જો શરદે શંકા કરી હોત તો,બંને વચ્ચે સવાલ જવાબથી શરુ થયેલી નાની વાતને મોટા ઝગડાનું સ્વરૂપ ધારણ કરતા વાર ના લાગે.. વિશ્વાસના પાયા પર ઉભા થયેલા સંબંધને કદી શંકા નામનો કાટ ચડવા ના દેવો..જિંદગી બહુ નાની છે..જે આપણુ છે એને મુકતતાનો અનૂભવ કરાવતા રહો..જ્યા વિશ્વાસ અને પ્રેમ સાબુત હોય ત્યાં જકડી રાખવાનો સવાલ જ ઉભો નથી થાતો…આ વૃક્ષો જેવું છે..સાવ બાજુ બાજુમાં બે વૃક્ષો વાવો ત્યારે એનો વિકાસ જોઇએ એવો થતો નથી…પણ અમુક અંતર રાખીને બે વૃક્ષો વાવો તો એનો ઝડપી વિકાશ થશે..ફળથી લચી પડશે..છતને ટેકો આપવા માટે પણ બે પિલ્લર વચ્ચે એક માપસરની જગ્યા હોય છે.
“શંકા,એટલે,વિચારશક્તિને થયેલો લકવો !”
“શંકા બુરી બલાકા નામ હૈ “
” શંકા સુલાગાવે લંકા “
આ બધું તદ્દન સાચું છે ,શંકા સંઘરી રાખવા જેવી ચીજ નથી એ સાજા નરવા માણસને તન મન થી પાયમાલ કરી મારી નાખે  છે. માટે શંકાને ઉગવા  જ ના દેવી. ગમે તેવી શંકા જન્મે તો તેને જન્મતાં સાથે જ મારી નાખવી યોગ્ય છે તેનું ગળું દબાવી દેવાને બદલે એ શંકાને જડમુળથી કાઢી નાખો.
અને તે માટે પરસ્પર વાત કરવી એકબીજાને સાંભળવા અને સમજવા જરૂરી છે.આવા સમયે સાથીદાર વિષે જે કાઈ અણગમતી વાત હોય એનું તાત્કાલિક સમાધાન થાય એવું વલણ અપનાવવું જોઇએ.બસ સમજીને તે વાતનો નિકાલ લાવો ,શંકાનાવેલાને વધવા દેશો નહી.નહીતર તે તમારી સાથે તમારી આજુબાજુના વાતાવરણને પ્રદુષિત કરી નાખશે.
સવાલો-જવાબોનો અર્થ એ નથી કે તમે એકના એક સવાલો વારંવાર કર્યા કરો.જો આમ કરશો તો તેનો સાદો અર્થ એ થશે કે શંકાનો કીડો હજુ પણ છુપી રીતે સળવળે છે. તમારા સમાધાન માટે તર્કથી નહી પણ તમારા હ્રદયથી કામ લો..અને દિલથી વિચારશો એ બાબતનું હમેશાં પોઝિટીવ જ આવશે.
શંકાના ઘણા પ્રકારો છે જેમ કે સબંધોમાં પ્રેમ અને લાગણીની શંકા. કાર્યકારીઓની કાર્યદક્ષતા ઉપર શંકા, ભાગીદાર સાથે સંપતિ બાબતે શંકા, બાળકો માટે જાણે અજાણે મા બાપથી છુપાવીને કરતા કામ વિષે શંકા,અને આ બધાથી વધુ ખતરનાક છે કોઈના ચારિત્ર્ય ઉપરની શંકા.
સ્ત્રી હોય કે પુરુષ જો તે સાચા હોય તો આ મારની અસર તેમને સહુથી વધુ લાગે છે  !
કેટલીવાર સાભળ્યું છે કે આવા ખોટા આક્ષેપો સહન ના થતા કોઈએ કરેલી આત્મહત્યા।
વધુ પડતાં શંકાશીલ અને અવિશ્વાસુ સ્વભાવનાં લોકોને વારંવાર ગુસ્સે થઇ જવાથી અને માનસિક તણાવમાં રહેવાથી ‘ડિમેન્શિઆ’ ચિત્તભ્રંશ થવાનું જોખમ રહે છે.અને તેઓ પોતાનો આત્મવિશ્વાસ પણ ગુમાવતા જાય છે અને તેમનાં સ્વાસ્થ્ય ઉપર સીધી અસર થાય છે
માટે “જીયો ઓર જીને દો”ની થીયેરી અપનાવી અને નકામી શંકાને અલવિદા કહી દો.જે તમારી આસપાસ છે.તમારુ પોતાનું છે તેને પ્રેમથી હસતા હસતા અપનાવો.કારણકે જે તમારૂ છે એ તમને છોડીને ક્યાય જવાનુ નથી.
જીવન બહુ સુંદર છે તેને પ્રેમ અને વિશ્વાસના જળસિચનથી સતત ફૂલોની ક્યારી જેવું મહેકતું રાખો.અને થોડે થોડે સમયે એમાં વિશ્વાસનું ખાતર નાખતાં રહો..એટલે તમારો જીવનબાગ લાગણીઓની ખૂશ્બૂથી તરબતર રહેશે.
-રેખા પટેલ(વિનોદિની)
 ડેલાવર (યુએસએ )
 

સોનાનો મહેલ ખડો કર્યો પણ
અંતરના અમીરાત ના હોય એને શું કરવું.
આવા સુખનું શું કરવું ?

આંખ સામે દરિયો છલકાય અને
છાંટોય પીવાનું મન ના થાય એને શું કરવું.
આવા જળનું શું કરવું ?

મળ્યા ત્યારથી ચુપકીદી સાધી અને
જતી વેળા કવેણ કહ્યા આ ચુપ્પીને શું કરવું.
આવા મૌનનું શું કરવું ?

સ્વપ્ન ભલે સુંદર મનોહર હોય
પણ આતો એક છળમય છે તેને શું કરવું.
આવા આભાસનું શું કરવું ?

સમયનું વ્હેણ ખેચી જાશે આરંભ થી અંત લગી,
સામે પાર તરી જવાને શું કરવું ?
આવા તોફાનનું શું કરવું ?
-રેખા પટેલ (વિનોદીની)

 

किसीके दिलमे घर बनाकर देख.

अपने महलों की बुलंदी पर न कर तू ग़ुरूर इतना
किसीके दिलमे घर बनाकर देख.

अपने आसमान की ऊँचाई पर बादल न इतरा इतना
किसी प्यासे की प्यास बुझाकर देख.

अपने अश्क के आईनेके सामने लुत्फ़ न उठा इतना
किसीके ख़ुशीओ की विरासत सजाकर देख

अपने प्यारो को देकर ख़ुशी न खुश हो इतना
किसी रोते हुऐ मुशाफिर को हँसाकर देख
-रेखा पटेल (विनोदिनी)