RSS

Monthly Archives: October 2013

ना तुम हँस कर मिला करो

ना तुम हँस कर मिला करो
ना यू मोती बिखेरा करो
तुम अब भी हमारे हो
दिलको गुमाँ हो जाता है …

ना तुम गिला सिकवा करो
ना यु नज़रे घारदार करो
तुम अब भी हमारे हो
दिल को वहम हो जाता है …

ना तुम नजरे मिलाया करो
ना य़ू हमसे आखे चार करो
तुम अब भी हमारे हो
दिल अपना हार जाता है

रेखा

Advertisements
 

नहीं उठेगे तुम्हारे लिये

न जागो आसमा के सितारों हमारे लिये
हम सो गये है नहीं उठेगे तुम्हारे लिये

तुमने आने में जरा कर दी देर हमारे लिये
वो वक्त चुराके लाये थे हम तुम्हारे लिये

थके हारे है अब सोने दो जीभर हमारे लिये
बिना स्याही हम लिखते रहे तुम्हारे लिये

ना बदलो सितारों अपनी चाल हमारे लिये
ना आयेगे झासे में हर बार तुम्हारे लिये

टूटने का तुम करते हो दावा हमारे लिये
अब हाथो में जान बाकी नहीं तुम्हारे लीये

रेखा पटेल( सखी )

 

શૂન્ય થી સર્જન સુધી

એક લેખ :
“જીવનને રંગો ગુલમહોરી લાલ ને ગમતાનો કરો ગુલાલ ”

મનનો ખાલીપો શૂન્ય થી સર્જન સુધી ફેલાય છે.
દરેક ના મનમાં એક અજબ ખાલીપો ભરેલો હોય છે.
આજ ખાલીપો જો શુન્યતા સુધી ખેચી જતો હોય તો આને આપણે કહીએ કે જીવન પ્રેત્યેની ઘટતી જતી જીજીવિષા.
પરંતુ આ શુન્યતાને ભરવાનું જો તમે મન થી નક્કી કરો તો આજ તમને કોઈ નવીન સર્જન સુધી લઇ જાય છે
ક્યારેક સમજ વગરની પ્રવૃત્તિ અંધકારની ગર્તા માં ઘકેલે છે તો ક્યારેક સમજ પૂર્વક આચરેલી પ્રવૃત્તિ આનંદનું અજવાળું ફેલાવે છે
અશાંત મનને કોઈ એક વસ્તુ થી સંતોષ નથી મળતો અને ત્યારે તેને ભરવા આપણે નકામી ચીજો ભેગી કરવા માં પરોવાઈ જઈએ છીએ અને અને એ સંગ્રહખોરી જાતને સ્વયંમથી વધુ દુર ધકેલે છે
ક્યારેક આજ ખાલીપો આપણ ને સત્ય અને સ્વયંમ ની ખોજ સુધી પણ લઇ જાય છે
જીવનને સહેજ અલગ દૃષ્ટિકોણ થી જોવામાં આવે તો જીવન બદલાઈ જાય છે
જ્યારે તમારી પાસે કોઈ ના હોય ત્યારે વિચારી લો તમારી પાસે કિંમતી એવો સમય હાથ લાગ્યો છે બસ તેનો સદુપયોય કરવાને કમર કસો આપોઆપ સર્જનતા વધતી જશે !!

“નિજાનંદ માં મસ્ત બનો તો સ્વયં જેવો સાથી નથી
ગગન ને ઉન્નત રહેવા કોઈ આઘાર ની જરૂર નથી
સરિતા વહેતી જો અટકે સાગરમાં એ સમાતી નથી. ”

રેખા વિનોદ પટેલ
ડેલાવર( યુ એસ એ )

 

થોડાં રંગ

એક પીંછી અને થોડાં રંગ
જો લઇ કાગળ પૂર્યા રંગ

આભ મેં ચીતર્યું નીલે રંગ
એ મહી વાદળાં ઘોળે રંગ

ડોલતા ઝાડવાં લીલે રંગ
દૂર સૂર્ય પ્રકાશે પીળે રંગ

ઊડતા પંખ બે સંગે સંગ
તે વળી દુર થી કાળે રંગ

કેમ ચિત્રર માં મુકું જંત
હાથ ઘ્રુજે સહુ છુટે રંગ

રેખા પટેલ ( સખી )
જંત – જીવ

 

ભૂખ

આ ડીસેમ્બર મહિનાની કાળજું કંપાવતી ટાઢ ,
ઠંડીની અસર શું આ બંધ મકાનોવાળાને પણ આટલી બધી નડતી હશે?
સવારના પ્હોરથી રસ્તા સુમસાન,આખો દિવસ મજૂરી માટે હું અહીંતહીં ભટક્યો પણ કોઈ કામ ના મળ્યું. સાંજ પડતા સુધીમાં તો પેટની આગે મગજને ગરમી આપવા માંડી, છેવટે બેચાર જગ્યાએ હાથ લાંબો કરી જોયો ,તોય કઈ દિવસ ના ફળ્યો!કોકવાર તો થઇ આવતું ક્યાંક ભીખ માગીને પેટ ની ખાડો પૂરી દઉં આવા આખા શરીર વાળાને ભીખ પણ કોણ આપે?
દિવસ પૂરો થવા આવ્યો કંઈક પ્રકાશ કંઈક અંઘકાર એ બેની મેળવણી માં આ ખાલી પેટ અને એમાય ઓછું હોય તેમ ઉમેરાતી કાતિલ ઠંડી ભલ ભલાને પછાડી નાખે .કોઈ પોતાનું કહી સકાય તેવું અંગત હોય તો તેની જોડે આ એકલતા પણ વહેચી લેત હૈયાની ભૂખ તો ભાંગત.પણ આ આગળ ધરાર નહિ પાછળ ઉલાર નહિ જેવા જુના ડામચિયા ને કોણ હાથ આપે ..
શહેરની બહાર આવેલા એક જુના જીર્ણ મંદિરની પાછળ ની નાનકડી સાંકડી ગલીમાં મારો આવાસ હતો આજુ બાજુ ઠંડીમાં ઠુંઠા થયેલા ઝાડ ઉપર બેચાર લટકતા ખખડતાં પાનાં મારી લાચારી ઉપર હસતા અને નરી ભયાનકતા ઉભી કરતા હતા
જ્યારથી ગામડે એકના એક ખોળિયે આગ લાગી અને એકલપંડ હું શહેરમાં આવ્યો ત્યારથી રોજ આજ મોકાણ છે. ક્યારેક ભરેલા પેટે,ક્યારેક ખાલી પેટે હું ,મારી ગોદડી,એક માટલું અને જૂના મંદિર પાછળ સાંકડી ગલીમાં આશરો લેતા અહી સવાર સાંજ એક ઘરડાં પુજારી બે ચાર જીંદગી ને ઠેબે ચડેલા વૃધ્ધો અને પ્રસાદ ની લાલચે આજુ બાજુ નાં છોકરાં આવી જતા …
ટાઢથી બચવા વ્હેલો આવી ગોદડી પાથરી ભૂખ્યા પેટે લંબાવ્યું અને દુઃખી બની આગળ રહેતા ઉપરવાળાને બે ચાર ચોપડાવી દીધી …”તને તો માથે છત છે અને સવાર સાંજ તૈયાર ખાવાનું પ્રસાદના નામે મળી જાય છે! તું શું કામ મારું વિચારે??”
સ્હેજ આંખ મીંચાવા આવી ત્યાંતો કડકડતી ઠંડીમાં ગરમાવાનો અહેસાસ થયો લાગ્યું કો’ક જોડે આવી ભરાણું. કોણ ભરાણું. મેં બૂમ પાડી…એક સહેમી ગયેલો નાજુક અવાજ સંભળાયો…’’આજની રાત અહી સૂવા દયો બહુ ટાઢ છે અને બહુ થાકી છું ક્યા જાઉં?’’-
હું પણ કઈ ના બોલ્યો! મેં મનોમન ઉપરવાળા નો આભાર માન્યો ! લે..બહુ જલ્દી મારું સાંભર્યું તે તો! હવે એક નહિ તો બીજી ભૂખ તો વહેલી મોડી ભાંગશે !!!!
કદાચ તારી નજીક રહું છે એટલે જ ને ?
રેખા પટેલ
ડેલાવર ( યુ એસ એ ) 10/26/13

 

કવિતા

મારી કવિતા …
વહેતા શબ્દોમાં પ્રીતની કવિતા
જઈ હૈયા માહી નીતરી કવિતા

મને ઓગાળી જુવો બની કવિતા
લખાઈ ગીતોમાં વિચરી કવિતા
રેખા પટેલ
1377237_662629500438484_75562011_n

 

एक इम्तिहान है

कुछ् ना कहेना चुप रहेना ये भी एक इम्तिहान है
आखो में नमी हँसी लबो पर ये एक इम्तिहान है

दिल में उठते गुबारे और आहे भरना क़यामत है
रहकर जिंदा हरपल मरना ये एक इम्तिहान है

जाकर भरी महेफिल में खुद तनहा रहेना आदत है
खिले रंग छोड़,सूखे फूल चुमना एक इम्तिहान है

दिन भर सोचना रातो को जागना वो फितरत है
छोड़कर चिलमन आप जलना एक इम्तिहान है

उसपे मर मिटने की यारों जो अगर इजाजत है
उनके कंधो पर चड़कर जाना एक इम्तिहान है

रेखा पटेल 10/23/13